Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

Γιατί η πλατεία ταξίμ δεν είναι Ταχρίρ

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου
Η ευκατάστατη και κοσμοπολίτικη νεολαία των αστικών κέντρων πρωταγωνιστεί στις διαδηλώσεις εναντίον του Ερντογάν.
«Λέει ότι κάθε οικογένεια πρέπει να.... κάνει τουλάχιστον τρία παιδιά και αποξενώνει τις γυναίκες. Περιορίζει το αλκοόλ και δηλώνει ότι η αντιπολίτευση ακολουθεί τυφλά «δύο μεθύστακες» κι όλοι καταλαβαίνουν ότι υπονοεί τον Ατατούρκ και τον Ινονού, κι έτσι εξαγριώνει τους Κεμαλικούς. Βαφτίζει την τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου με το όνομα του πρώτου σουλτάνου που έσφαξε Αλεβίτες και βάζει απέναντί του το 10% του πληθυσμού. Τέτοιες γκάφες δεν τις κάνει ένας συνετός πολιτικός. Αλλά ο Ερντογάν δεν είναι πολιτικός, είναι επαναστάτης. Συντηρητικός επαναστάτης, αλλά επαναστάτης. Δεν ήρθε να διαχειριστεί το σύστημα που παρέλαβε, αλλά να το αλλάξει. Και γι’ αυτό συνεχίζει να είναι αγαπητός σε ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου».
Κάπως έτσι συμπυκνώνει τη σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Τουρκία ένας άνθρωπος κάθε άλλο παρά φιλικά διακείμενος έναντι του Ερντογάν, ο διδάκτορας Φιλοσοφίας Χαλούν Καριόλ. Περπατώντας μαζί μου, στην κατειλημμένη πλατεία Ταξίμ, ο Χαλούν δεν έκρυβε τη συμπάθειά του για τους αριστερούς ακτιβιστές, που έδιναν τον τόνο στα δρώμενα, χωρίς να χάνει, ωστόσο, τον ρεαλισμό ενός πολιτικά έμπειρου μεσήλικα, που έχει γνωρίσει πάμπολλες ανατροπές και διαψεύσεις, πληρώνοντας με διώξεις και φυλακές τη στράτευσή του στο δημοκρατικό κίνημα, την εποχή που τη χώρα του κυβερνούσαν οι «πασάδες» του στρατού.


«Η Ταξίμ δεν είναι Ταχρίρ και η Τουρκία του Ερντογάν δεν είναι Αίγυπτος του Μουμπάρακ. Ούτε με τους δικούς σας Αγανακτισμένους μοιάζει αυτή εδώ η εξέγερση. Εσείς έχετε έναν οικονομικό πόλεμο, όπου κινητοποιούνται κυρίως οι φτωχοί, ενώ η μεσαία τάξη είναι διχασμένη. Εμείς αυτό που έχουμε είναι κυρίως ένας πόλεμος πολιτισμών, που φέρνει την κοσμική, μεσαία τάξη σε σύγκρουση με τους ισλαμιστές, ενώ η εργατική τάξη είναι μαζί τους. Από τα 45 διαμερίσματα της Κωνσταντινούπολης, ο Ερντογάν ελέγχει τα 30, βασικά τα λαϊκά προάστια και οι Κεμαλικοί τα 15, κυρίως τα μικροαστικά. Στα τελευταία, οι γυναίκες βγαίνουν στα μπαλκόνια και χτυπούν κατσαρόλες και τηγάνια, αλλά στα λαϊκά προάστια δεν τολμούν, γιατί θα τις κυνηγήσουν οι ισλαμιστές, που κυριαρχούν».
Σε πρώτη ματιά, η πλατεία Ταξίμ μοιάζει σαν τουρκική εκδοχή του γαλλικού Μάη του ’68. Αναρχικά σύμβολα περιτριγυρίζονται από άπειρες παραλλαγές σφυροδρέπανων, ισάριθμες με τις διασπάσεις κομμουνιστών, μαοϊκών, τροτσκιστών, αλβανόφιλων και άλλων φατριών της τουρκικής Αριστεράς. Μάρτυρες του φοιτητικού κινήματος, φιγουράρουν πλάι στον Ατατούρκ, τον Τσε Γκεβάρα, τον Αλι, ιερή μορφή των Σιιτών, τον Αλεβίτη ποιητή Αχμέντ Αρίφ και τα πανό της δυναμικής «Αντικαπιταλιστικής Μουσουλμανικής Νεολαίας». Πίσω από τα οδοφράγματα, τα μουσικά συγκροτήματα παίζουν Λιβανελί και «Μπέλα Τσάο». Ριζοσπαστικά, αριστερά συνδικάτα, όπως η DISK και η KESK κατεβαίνουν στην πλατεία με τις σημαίες και τα εμβλήματά τους, αν και η δύναμη πυρός τους συγκεντρώνεται κυρίως στους εκπαιδευτικούς, τους τεχνικούς και τους επιστήμονες. Ένα κατεστραμμένο περιπολικό της αστυνομίας έχει γίνει αυτοσχέδιο μνημείο, όπου σκαρφαλώνουν και φωτογραφίζονται νέα παιδιά και ερωτευμένα ζευγάρια. Στη διπλανή κολώνα, με μαύρα γράμματα, κάποιος υμνεί το κουρδικό ΡΚΚ και τον φυλακισμένο «Απο», Αμπντουλά Οτσαλάν.


Ωστόσο, αυτοί που κυριαρχούν απολύτως, δίνοντας τον τόνο στην πλατεία Ταξίμ και το πάρκο Γκεζί, απ’ όπου ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις, είναι οι νέοι άνθρωποι, κατά κύριο λόγο φοιτητές, μέχρι χθες απολίτικοι, που μόλις πήραν το βάπτισμα του πυρός στον κοινωνικό αγώνα – και δείχνουν να το απολαμβάνουν, σαν να εξερευνούν έναν καινούργιο κόσμο. Εδώ, μια φοιτήτρια αγγλικής φιλολογίας διαχειρίζεται το αυτοσχέδιο εστιατόριο, που μοιράζει δωρεάν κεφτεδάκια και νερό, στηριγμένο στις αθρόες εισφορές περαστικών. Πιο κει, μια από τις σκηνές του κατειλημμένου πάρκου έχει μετατραπεί σε δωρεάν, δανειστική βιβλιοθήκη. Παραδίπλα, το Ελεύθερο Βήμα της κατάληψης, όπου εναλλάσσονται, για λίγα λεπτά ο καθένας, ακτιβιστές, αριστεροί, Αλεβίτες, Κεμαλικοί, συνδικαλιστές, φεμινίστριες και ομοφυλόφιλοι.
Πάνω στην πλατεία, η καφετέρια της αλυσίδας Starbucks έχει μετατραπεί σε αυτοσχέδιο σταθμό πρώτων βοηθειών – μια ευγενική προσφορά των ιδιοκτητών στους διαδηλωτές. Δίπλα, το πανύψηλο ξενοδοχείο Marmara έχει πάντα ανοιχτές τις πόρτες του, προσφέροντας άσυλο στους διαδηλωτές όταν αναζητούν διαφυγή από τις δυνάμεις καταστολής, που τους κυνηγάνε με δακρυγόνα και κανόνια νερού…
Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ via  http://www.alfavita.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: