Από την Τρίτη 1 Νοεμβρίου τίθεται σε ισχύ το χειμερινό ωράριο για το νυχτερινό τιμολόγιο της ΔΕΗ. Η τιμή του είναι 0,054 ευρώ ανά κιλοβατώρα ανεξαρτήτως κατανάλωσης ενώ το πάγιο είναι 4 ευρώ το τετράμηνο.
Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2011
Από 1η Νοεμβρίου το νυχτερινό τιμολόγιο της ΔΕΗ
Από την Τρίτη 1 Νοεμβρίου τίθεται σε ισχύ το χειμερινό ωράριο για το νυχτερινό τιμολόγιο της ΔΕΗ. Η τιμή του είναι 0,054 ευρώ ανά κιλοβατώρα ανεξαρτήτως κατανάλωσης ενώ το πάγιο είναι 4 ευρώ το τετράμηνο.
ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΑ ΚΤΕΛ - ΥΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ Ο ΚΗΦΙΣΟΣ
Στον σταθμό του Κηφισού, οι εργαζόμενοι στον χώρο της διοίκησης κατέλαβαν τα γραφεία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας ΚΤΕΛ παρεμποδίζοντας τα λεωφορεία να αναχωρήσουν.
Εκτιμάται ότι η κατάσταση θα εξομαλυνθεί σύμφωνα με όσα δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Σ. Φάτσιος, ο οποίος τόνισε ότι ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη συνομιλίες της διοίκησης με αντιπροσωπεία των εργαζομένων, όπου συζητούνται τα αιτήματά τους.
Στην ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Συνδικάτων Μεταφορών Ελλάδος, τονίζει ότι "σε κοινή σύσκεψη του Δ.Σ της Ομοσπονδίας μας με τα Δ.Σ των σωματείων μελών μας στις 19-10-2011 αποφασίστηκε ομόφωνα η κινητοποίηση των εργαζομένων στα Αστικά & Υπεραστικά ΚΤΕΛ όλης της χώρας, για:
* τις συστηματικές παραβιάσεις του Π.Δ 246/06 «Γενικού Κανονισμού Προσωπικού ΚΤΕΛ»
* την παραβίαση της Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας
* τις παράνομες απολύσεις εργαζομένων
* τις απόπειρες μείωσης των μισθών
* τις απόπειρες εφαρμογής εκ περιτροπής απασχόλησης".
Όσοι ενδιαφέρονται να ταξιδέψουν σήμερα , καλό θα ήταν να επικοινωνήσουν πρώτα με τα γραφεία των κατά τόπους ΚΤΕΛ για να επιβεβαιώσουν αν θα εκτελούνται ή όχι δρομολόγια, καθώς οι ιδιοκτήτες των ΚΤΕΛ, οι οποίοι αποτελούν περίπου το 90% των εργαζομένων, δεν απεργούν και κατά συνέπεια πολλά δρομολόγια αναμένεται να πραγματοποιηθούν.
Σε ανακοίνωσή της, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αυτοκινητιστών Υπεραστικών Συγκοινωνιών επισημαίνει ότι «είναι αδιανόητο εν μέσω οικονομικής κρίσης, που συντελούνται κοσμογονικές αλλαγές στη χώρα μας και θυσίες από τον ελληνικό λαό, να απαιτεί η Ομοσπονδία Συνδικάτων Μεταφορών Ελλάδος (ΟΣΜΕ) αυξήσεις στους μισθούς του προσωπικού των ΚΤΕΛ», το οποίο, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, «εξακολουθεί να αμείβεται κανονικά, χωρίς περικοπές, τη στιγμή που οι συνάδελφοί τους στον δημόσιο τομέα έχουν υποστεί σημαντικές μειώσεις μισθών και επιδομάτων».
enet.gr
Σύλληψη 48χρονου στην Αλεξάνδρεια για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου
Σύμφωνα με το ένταλμα, αντιμετωπίζει κατηγορία για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, ενώ η πράξη φέρεται να τελέστηκε τον περασμένο Μάρτιο στην πόλη του Μονάχου.
Όπως έγινε γνωστό, πρόκειται για ελεύθερο επαγγελματία, ο οποίος αναμένεται να παραπεμφθεί στην Εισαγγελία Εφετών Θεσσαλονίκης για την εκτέλεση του εντάλματος.
Α.Π. :«ΚΟΥΡΕΜΑ»: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΩΝ
(Χρηματιστήριο, Δομημένα Ομόλογα), λεηλάτησαν τα Ασφαλιστικά Ταμεία, έρχονται τώρα να διαπράξουν το απίστευτο τελειωτικό έγκλημα σε βάρος της εργατικής τάξης, το οποίο ακούει στο όνομα «κούρεμα».
Κυβέρνηση και Ε.Ε. γνωρίζουν πολύ καλά, ότι το ασφαλιστικό σύστημα είναι ένα σύστημα πολλαπλών πόρων, στο οποίο συνεισφέρουν με δικά τους χρήματα οι εργαζόμενοι και αποτελεί περιουσιακό στοιχείο, όχι μόνο της σημερινής γενιάς αλλά και των μελλοντικών γενεών.
Οι εγκληματικές αποφάσεις της Ε.Ε. για το κούρεμα του δημοσίου χρέους, χωρίς την εξαίρεση των Ασφαλιστικών Ταμείων, θα δώσει το τελειωτικό χτύπημα στις συντάξεις του ελληνικού λαού.
Οι αρχιτέκτονες αυτών των πολιτικών, έχοντας απέναντί τους μια Κυβέρνηση «νεκρό σώμα» και ένα άθροισμα προθύμων κυβερνητικών αξιωματούχων, προχωρούν χωρίς πολλά – πολλά στις τελικές αποφάσεις που θα σημάνουν το οριστικό τέλος του ασφαλιστικού και των συντάξεων.
Ο λαλίστατος και υπερκινητικός Υπουργός Οικονομικών έσπευσε άμεσα να καθησυχάσει τους μεγαλοτραπεζίτες για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τους, ώστε να μη θιχθούν αυτές από το κούρεμα.
Για το παρόν και το μέλλον όμως των ασφαλιστικών ταμείων τηρεί σιγή ιχθύος, αρεσκόμενος σε γενικόλογες τοποθετήσεις που μοιάζουν ως το πιο σύντομο ανέκδοτο, όταν ομιλεί περί δήθεν στήριξης των ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Έναν προϋπολογισμό, τον οποίον η Κυβέρνησή του, τον έχει κάνει ένα ελλειμματικό κουρελόχαρτο, λόγω της βαθιάς ύφεσης και της μη είσπραξης εσόδων και ασφαλιστικών εισφορών, ο οποίος δεν δίνει πια στα Ταμεία ούτε τους θεσμοθετημένους πόρους.
Η εξέλιξη αυτή συνιστά ουσιαστικά μια βίαια, αντιδημοκρατική δήμευση – υπεξαίρεση της περιουσίας των εργαζομένων που φθάνει στα όρια του ποινικά κολάσιμου αδικήματος.
Κλέβουν τα χρήματα μιας ζωής όλων των ασφαλισμένων, οδηγώντας τις συντάξεις σε ελεύθερη πτώση και τους συνταξιούχους σε μια φτώχεια και περιθωριοποίηση χωρίς προηγούμενο.
Αυτό το έγκλημα διαρκείας δεν μπορεί να περάσει. Και δεν θα περάσει.
Ο αγώνας των εργαζομένων, των συνταξιούχων, της νεολαίας και όλων όσων πλήττονται από αυτήν τη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα των Μνημονίων, των δανείων και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, πρέπει τώρα να συνεχιστεί με επιμονή, ένταση και διάρκεια, ώστε να τους ανατρέψουμε μια ώρα γρηγορότερα !
Αθήνα 25 Οκτωβρίου 2011
ΑΡΘΡΟ: Παγκόσμια Καπιταλιστική Κρίση και Ελλάδα
του Φ. Παπαδάτου*, οικονομολόγου
Στη σχετικά σύντομη αυτή παρέμβαση, θα προσπαθήσω να εντοπίσω, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σαφήνια τον τρόπο με τον οποίο η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού προσδιορίζει την πορεία της Ελληνικής κρίσης καθώς αυτή συμβάλλει αποφασιστικά στην επιδείνωση και των ιδιαίτερων και ειδικότερων ανισσοροπιών που....
χαρακτηρίζουν την Ελληνική οικονομία και την κρίση της.
Πιο συγκεκριμένα, η συζήτηση για την Ελληνική χρεοκοπία, ως συνέπεια του γεγονότος ότι ακόμα και αυτή η ούτως ή άλλως, κατάπτιστη συμφωνία της 21ης Ιουλίου 2011 θεωρείται πλέον ξεπερασμένη από τους δανειστές μας, έρχεται να επιβεβαιώσει, μετά την αποτυχία και του αρχικού μηνμονίου, εκ νέου την ιστορικών διαστάσεων αποτυχία της Ελληνικής άρχουσας τάξης.
Πιο συγκεκριμένα, η συζήτηση για την Ελληνική χρεοκοπία, ως συνέπεια του γεγονότος ότι ακόμα και αυτή η ούτως ή άλλως, κατάπτιστη συμφωνία της 21ης Ιουλίου 2011 θεωρείται πλέον ξεπερασμένη από τους δανειστές μας, έρχεται να επιβεβαιώσει, μετά την αποτυχία και του αρχικού μηνμονίου, εκ νέου την ιστορικών διαστάσεων αποτυχία της Ελληνικής άρχουσας τάξης.
Οι πάντες πλέον ομολογούν ότι τόσο η επιβολή των περιορισμών του αρχικού μηνμονίου, όσο και η επιβολή των νέων μέτρων του μεσοπρόθεσμου (ή με άλλα λόγια του “νέου μνημονίου”) έχουν οδηγήσει την Ελληνική οικονομία σε έναν άνευ προηγουμένου στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, κύκλο ύφεσης και ανεργίας, χάνοντας πλέον κάθε νομιμοποίηση στα μάτια του λαού. Του Ελληνικού λαού, που πλέον υφίσταται άμεσα τις συνέπειες αυτών των πολιτικών, με την ανεξέλεγκτη αύξηση της ανεργίας, συνέπεια των μαζικών απολύσεων, τους συνεχούς κλεισίματος των επιχειρήσεων και της κάθετης πτώσης του τζίρου αυτών που παραμένουν σε λειτουργία. Αυτές οι εξελίξεις έχουν προκύψει από την καταβαράθρωση του ΑΕΠ, ύστερα από τρία χρόνια συνεχούς πτωτικής πορείας. Ταυτόχρονα, η Ελληνική κοινωνία έχει φθάσει προ καιρού το όριο θραύσης της, καθώς υπάρχουν πλέον ολόκληρες οικογένειες χωρίς ουσιαστικά εργαζόμενους, ενώ κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους καθώς δεν μπορούν πλέον να εξυπηρετήσουν τα στεγαστικά τους δάνεια και ακόμη χειρότερα, να θρέψουν τα παιδιά τους, καθώς σύμφωνα με απόλυτα αξιόπιστες καταγγελίες έχουν ήδη εντοπιστεί φαινόμενα υποσιτισμού μικρών μαθητών στα σχολία της Αθήνας και του Πειραιά.
Η Ελληνική κρίση αποτελεί πρόβλημα για τους Ευρωπαίους δανειστές μας και όχι μόνο στο μέτρο που τυχόν άστοχες επιλογές θα μπορούσαν να επιδεινώσουν και να θέσουν εκτός ελέγχου το ευρύτερη Ευρωπαική κρίση χρέους. Η αποτυχία των Ελληνικών μνημονίων αλλά και της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου αποτελεί έναν τέτοιο πρόβλημα. Αυτό το γεγονός υποχρεώνει τους δανειστές να επιχειρούν την επιτάχυνση της λειτουργίας του δαιλυτηρίου χωρών που ονομάζεται Ευρωπαικός Μηχανισμός Στήριξης με την επέκταση των λειτουργίων του λεγόμενου Ευρωπαικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Ταυτόχρονα, ετοιμάζονται να επανακεφαλαιοποιήσουν τις τράπεζες τους με σκοπό να αντέξουν την αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους, όπου σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες αφορά σε περικοπή (haircut) της αξίας των Ελληνικών ομολόγων κατά 50%. Αυτό βέβαια δεν θα γίνει χωρίς βαρύτατα ανταλλάγματα για τον Ελληνικό λαό. Η χρεοκοπία της χώρας θέλουν να γίνει με τον πλέον συμφέροντα και ακίνδυνο τρόπο γι’ αυτούς. Αυτό γιατί στο μεταξύ με την εφαρμογή του πραγράμματος ιδιωτικοποιήσεων και των λεγομένων διαρθρωτικών αλλαγών θα έχουν λεηλατήσει τη χώρα εισπράττοντας τοκογλυφικούς τόκους, στίβοντας τον ελληνικό λαό με την υπέρογκη φορολογία και λεηλατώντας τα περιουσιακά στοιχεία και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας. Παράλληλα, οι Έλληνες εργαζόμενοι θα έχουν μετατραπεί σε μια άμορφη μάζα απελπισμένων ανθρώπων, χωρίς δικαιώματα, έτοιμων να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη έναντι πινακίου φακής, εξασφαλίζοντας φθηνό εργατικό δυναμικό προς εκμετάλλευση.
Αυτό όμως δεν είναι κάτι καινούργιο. Ήδη πριν από την κρίση χρέους που άρχισε με το τέλος της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007-2009, βρισκόταν σε εξέλιξη μια σημαντική για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο προσπάθεια, η λεγόμενη «στρατηγική της Λισαβόνας» που σκοπό είχε να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της ΕΕ έναντι των ανταγωνιστών της και κυρίως των ΗΠΑ και της Kίνας. Η κρίση κρατικών χρεών της Ελλάδας λειτούργησε ως ευκαιρία για την ανανέωση της παραπάνω στρατηγικής, που προορίζεται για το σύνολο της ευρωζώνης, με πρώτο υποψήφιο πειραματόζωο, δυστυχώς τον ελληνικό λαό. Υπενθυμίζουμε, ότι βασικό συστατικό των λεγόμενων διαρθρωτικών αλλαγών που προβλέπει το Mνημόνιο είναι η μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας και τα ασφαλιστικά δικαιώματα, ώστε αυτές να καταστούν ευέλικτες.
Αυτή, σε γενικές γραμμές, είναι η προοπτική που χωρίς κανέναν ενδοιασμό και εντελώς συνειδητά συμφωνούν τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και η κυρίαρχη μερίδα του ελληνικού κεφαλαίου, καθώς προτιμούν η αναδιάρθρωση να γίνει το 2013, εντός του μόνιμου ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης που ελπίζουν ότι μέχρι τότε θα έχει στηθεί. Κάτι τέτοιο, οι κύκλοι του οικονομικού κατεστημένου της χώρας θεωρούν πως με τα σημερινά δεδομένα εξασφαλίζει γι’ αυτούς το μικρότερο δυνατό κόστος έναντι του μεγαλύτερου δυνατού οφέλους, που είναι η πάση θυσία παραμονή στο ευρώ και το σκληρό πυρήνα της ΕΕ. Τόσο το αστικό πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση, αντιπολίτευση) όσο και η άρχουσα τάξη, θεωρούν ότι με τον τρόπο αυτό θα καταφέρουν να ρίξουν ολοκληρωτικά το βάρος της κρίσης στους εργαζόμενους και με τη θυσία της δημόσιας περιουσίας και των λιγότερο ισχυρών κεφαλαίων, θα προστατέψουν στο μέτρο του δυνατού τα συμφέροντα της κυρίαρχης μερίδας του ελληνικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η λογική της οργανωμένης χρεοκοπίας μιας χώρας, που από ό,τι φαίνεται θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στη χώρα μας. Ως οργανωμένη χρεοκοπία δηλαδή μπορεί να οριστεί η μεταφορά του εταιρικού πτωχευτικού δικαίου στο επίπεδο του έθνους – κράτους. Η νομολογία του εταιρικού πτωχευτικού δικαίου επιδιώκεται ουσιαστικά να αντικαταστήσει το δημόσιο διεθνές δίκαιο που διέπεται από την αρχή της κρατικής κυριαρχίας.
Η Ελληνική κρίση θα πρέπει να εξετάζεται στο γενικότερο πλαίσιο της κρίσης της ΕΕ και όχι όπως αποπροσανατολιστικά προσπαθούν να μας πείσουν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας, ως κρίση κατά βάση της Ελληνικής οικονομίας. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και οι δομικές ανισσοροπίες της ίδιας της Ελληνικής οικονομίας δεν έπαιξαν ρόλο.
Εκτιμώ δηλαδή, ότι τόσο η κρίση της Ελληνικής οικονομίας, όσο και η κρίση της Ευρωζώνης, πρέπει να καταστεί σαφές ότι αποτελούν συνέχεια και συνέπεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007-2009, όταν αυτή μετατράπηκε σε δημοσιονομική. Η ίδια η χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2009 αποτελεί με τη σειρά της τη συνέχεια και κορύφωση μια ολόκληρης σειράς χρηματοπιστωτικών κρίσεων που από την κρίση του αμερικανικού χρηματιστηρίου του 1987 και μετά εκδηλώθηκαν με ασυνήθιστη συχνότητα (κρίση μεξικανικού πέσο, ασιατική κρίση, κρίση του ρωσικού ρουβλίου, κρίση της Αργεντινής). Όλες δε οι παραπάνω κρίσεις πρέπει να τονιστεί ότι έχουν τη βαθύτερη ρίζα τους στην παγκόσμια οικονομική κρίση του 1973 και τα προβλήματα κερδοφορίας που αυτή έφερε στο σύγχρονο καπιταλισμό. Με άλλα λόγια, η βαθύτερη αιτία και των σημερινών κρίσεων βρίσκεται στο γεγονός ότι από το 1973 και μετά, η κερδοφορία του κεφαλαίου αν και ενισχύθηκε, ποτέ δεν κατάφερε να αγγίξει τα προ του 1973 επίπεδά της. Αυτό έδωσε αφορμή για μια σειρά από σαρωτικές μεταρρυθμίσεις στις διάφορες καπιταλιστικές χώρες, οι οποίες όμως δεν φαίνεται να μπορούν να εξασφαλίσουν στον καπιταλισμό μια νέα εποχή υψηλής και ανερχόμενης κερδοφορίας. Ο σαρωτικός μετασχηματισμός του καπιταλισμού τις τελευταίες δεκαετίες φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι γεννιέται, διαπερνάται και κυρίως κλονίζεται από έναν κύκλο μιας ανώτερης ιστορικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος που εκδηλώνεται σε πρωτόλειες ακόμα μορφές, παρόλο το βάθος της διαδικασίας του καπιταλιστικού μετασχηματισμού. Όμως παράλληλα, η κρίση του 2007-2009 ή η συνέχειά της στο πλαίσιο της κρίσης κρατικών χρεών της ευρωζώνης, μέρος της οποίας είναι και η ελληνική κρίση ή η δεύτερη παγκόσμια ύφεση μετά το 2007-2009 που έχει ήδη αρχίσει να κάνει την εμφάνισή της στον ορίζοντα, δεν σημαίνουν αναγκαστικά ότι οδηγούμαστε σε κάποια τελική μορφή κρίσης ή μια γραμμικά αναπόφευκτη κατάρρευση του συστήματος. Κάθε άλλο. Στον καπιταλισμό μόνιμες κρίσεις δεν υπάρχουν και αργά ή γρήγορα τόσο η τρέχουσα όσο και οι μελλοντικές κρίσεις μπορεί να ξεπερνιούνται, όχι όμως χωρίς κοινωνικό κόστος και τεράστιες συνέπειες μακροπρόθεσμα.
H τρέχουσα παγκόσμια κρίση (μέρος της οποίας είναι και η ελληνική) έχει δομικό χαρακτήρα και γι’ αυτό είναι κρίση ιστορικών διαστάσεων με την πολύ συγκεκριμένη έννοια ότι αποτελεί ουσιαστικά έκφραση της εντεινόμενης σύγκρουσης παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων. Η αντίφαση ανάμεσα στις παραγωγικές δυνάμεις και τις παραγωγικές σχέσεις μπορεί να υπάρχει και να οξύνεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, οδηγώντας το καπιταλιστικό σύστημα σε νέες ποιοτικές βαθμίδες αντιδραστικής ανάπτυξής του, οι οποίες αποτελούν ταυτόχρονα νέες ανώτερες βαθμίδες ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού και εν δυνάμει κλονισμού της κυριαρχίας του κεφαλαίου.
Έκφραση αυτής της όξυνσης των παραπάνω αντιθέσεων αποτελεί και η πολιτική του Mνημονίου, που εφαρμόζεται στην Ελλάδα σαν προσπάθεια της άρχουσας τάξης να ξεπεράσει προς όφελός της και σε βάρος των εργαζομένων την τρέχουσα κρίση. Όπως όμως επισημάνθηκε, αυτές οι αντιθέσεις δεν μπορούν να επιλυθούν πλήρως στο πλαίσιο του καπιταλισμού και περιοδικά κάνουν την εμφάνισή τους με νέα ένταση. Έτσι, ισχυριζόμαστε ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή μετάβασης είτε στην κατεύθυνση μιας νέας επαναστατικής κοινωνίας προς τον κομμουνισμό της εποχής μας, στο πλαίσιο της οποίας θα λυθούν με αποτελεσματικό τρόπο οι παροξυσμένες κοινωνικές αντιφάσεις του σήμερα, είτε στην κατεύθυνση μιας νέας άνευ προηγουμένου περιόδου οπισθοδρόμησης και κοινωνικής βαρβαρότητας. Ιδιαίτερα, καθώς σήμερα ο καπιταλισμός έχει καταστεί σαφές ότι βρίσκεται στο καθοδικό σκέλος ενός μακρού κύματος καπιταλιστικής συσσώρευσης. Σε μια περίοδο όπου η ανάπτυξη θα βαίνει φθίνουσα, και η ανεργία και τα κοινωνικά προβλήματα θα πολλαπλασιάζονται, καθώς τα κρισιακά φαινόμενα θα κάνουν ολοένα και συχνότερα την εμφάνισή τους.
Αυτές οι αντικειμενικές συνθήκες όμως δεν γίνονται εύκολα και άμεσα αντιληπτές από τους εργαζόμενους, ο λεγόμενος υποκειμενικός παράγοντας δεν εμφανίζεται το ίδιο ώριμος με τις αντικειμενικές συνθήκες ώστε να αντιληφθεί τη νέα πραγματικότητα, τους περιορισμούς αλλά και τις δυνατότητες και να δράσει αναλόγως. Για να γίνει αυτό απαιτείται οργανωμένη ιδεολογική παρέμβαση με συνέπεια, υπομονή και επιμονή. Αυτό μας φέρνει στην πρόσφατη ελληνική πραγματικότητα, η οποία φαίνεται ότι αποτελεί και ένα πρώτης τάξεως παράδειγμα για να γίνουν πιο κατανοητά και τα παραπάνω, καθώς η όχι ξεκάθαρη και θολή αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού από τους εργαζόμενους, ήταν που έδωσε την ευκαιρία στο σημερινό πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, υποσχόμενος ότι «λεφτά υπάρχουν», να κερδίσει με μεγάλη διαφορά τις εκλογές του 2009, οδηγώντας το λαό και τους εργαζόμενους στο σφαγείο της τρόικας με το λεγόμενο Mνημόνιο. Έκτοτε, η κυβέρνηση Παπανδρέου με την έμμεση στήριξη του πολιτικού συστήματος, συνεχίζει να προσπαθεί να επιβάλλει στον ελληνικό λαό τα μέτρα του Mνημονίου, άλλοτε χρησιμοποιώντας την προσφιλή της μέθοδο της ανοικτής εξαπάτησης, άλλοτε τη μέθοδο του μαστιγίου και του καρότου και άλλοτε απλώς με απροκάλυπτη βία.
Βέβαια, αυτοί οι υπολογισμοί της ελληνικής άρχουσας τάξης, η οποία αφελέστατα θεώρησε ότι θα μπορούσε για μια ακόμα φορά στην ιστορία της να αξιοποιήσει τη σχέση της με τον ξένο παράγοντα για να επιβληθεί στο εσωτερικό, γίνονται χωρίς τον «ξενοδόχο» και κατά τη γνώμη μας είναι απολύτως ουτοπικοί. Αυτή τη φορά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά εξαιτίας του ευρύτερου και πανευρωπαϊκού χαρακτήρα της κρίσης αλλά και των ανταγωνισμών των ισχυρότερων ευρωπαϊκών δυνάμεων τόσο μεταξύ τους όσο και απέναντι στα υπόλοιπα κέντρα του ιμπεριαλισμού (ΗΠΑ, Κίνα). Η ελληνική άρχουσα τάξη και η κυβέρνησή της μπορεί να προτιμά η αναπόφευκτη χρεοκοπία της χώρας να γίνει οργανωμένα, το 2013, καθώς εκτιμά εντελώς λανθασμένα ότι έτσι θα αποφύγει την αποβολή της από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, γεγονός που θεωρεί ότι θα συμβεί στην περίπτωση που η ελληνική χρεοκοπία θα γίνει άτακτα. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και το σκεπτικό με το οποίο κινούνται οι δανειστές, που κατά κύριο λόγο είναι οι ηγεμονικές δυνάμεις της ΕΕ, ή ότι θα τηρήσουν οποιαδήποτε συμφωνία από τη στιγμή που η διαδικασία της οργανωμένης χρεοκοπίας θα έχει ολοκληρωθεί.
Η απομάκρυνσή μας τότε από το ευρώ θα μπορεί να επιβληθεί πάρα πολύ εύκολα και ανά πάσα στιγμή, στη βάση μια απλής όσο και ψυχρής ανάλυσης κόστους οφέλους. Οι συνέπειες για την ελληνική οικονομία τότε θα είναι τραγικότατες και αφού η χώρα θα έχει προηγουμένως υποστεί οργανωμένη χρεοκοπία, μη αναστρέψιμες. Οι ηγεμονικές δυνάμεις της ΕΕ ευχαρίστως θα έδιωχναν την Ελλάδα (αλλά ας μην γελιόμαστε, το ίδιο ισχύει και για τους άλλους «προβληματικούς» μετά το πέρας της οργανωμένης χρεοκοπίας τους) αν αυτό:
Πρώτο, τους διευκολύνει στη γενικότερη διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης και στη διάσωση του ευρώ, σε ό,τι αφορά τη λειτουργία του σαν παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, καθώς τους είναι απολύτως απαραίτητο όσο και αναντικατάστατο εργαλείο, στον ανταγωνισμό τους με τα άλλα κέντρα του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Ιδιαίτερα καθώς η κρίση της ευρωζώνης έχει την τάση να επεκταθεί και να επιδεινωθεί.
Δεύτερο, αν οδηγήσει στη δημιουργία ενός δεύτερου, εφαπτόμενου στο σκληρό πυρήνα του ευρώ και απολύτως εξαρτώμενου από αυτόν, οικονομικά και πολιτικά, κύκλου χωρών (π.χ. Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, ίσως ακόμα και Ισπανία στην πιο φιλόδοξη εκδοχή) εξασφαλίζοντας έτσι για τις ηγεμονικές δυνάμεις της ΕΕ, την επωφελή γι’ αυτές συνέχεια της ήδη δεσπόζουσας παρουσίας τους σε αυτές της οικονομίες και τη συνέχιση του ξεζουμίσματός τους.
Όπως καθίσταται σαφές από τα παραπάνω, στην πραγματικότητα, η οργανωμένη χρεοκοπία της χώρας μέσα στο ευρώ, η οποία έτσι κι αλλιώς βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι απείρως χειρότερη μορφή χρεοκοπίας για μια χώρα σαν την Ελλάδα, σε σχέση με μια «άτακτη χρεοκοπία» ή πιο σωστά, με μια χρεοκοπία με την πρωτοβουλία του δανειζομένου υπό την ηγεμονία του λαϊκού κινήματος. Αυτό οφείλεται στο ότι τα προβλήματα της ύφεσης σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι μόνιμα.
Σε αντίθεση, στη χρεοκοπία με την πρωτοβουλία του δανειζομένου, τα προβλήματα της ύφεσης, μπορεί με κατάλληλους χειρισμούς να έχουν προσωρινό χαρακτήρα. Ειδικότερα, μια έξοδος της χώρας από το ευρώ με οποιονδήποτε τρόπο δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα είναι επώδυνη. Εάν δε η χώρα έχει προηγουμένως υποστεί οργανωμένη χρεοκοπία του τύπου που περιγράψαμε (πώληση δημόσιας περιουσίας, κατεδάφιση κοινωνικού κράτους, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων και εργατικών δικαιωμάτων) η απώλεια στο ΑΕΠ θα είναι μόνιμη. Αντίθετα, στην περίπτωση της εξόδου από το ευρώ, με την πρωτοβουλία των δανειζομένων και του λαϊκού κινήματος, παρά το γεγονός ότι η αρχική απώλεια στο ΑΕΠ θα είναι του ίδιου μεγέθους, δεν είναι απαραίτητο να είναι και μόνιμη, αφού με κατάλληλους χειρισμούς οι απώλειες του ΑΕΠ μπορεί να έχουν προσωρινό μόνο χαρακτήρα. Σε κάθε περίπτωση, καθίσταται σαφές ότι οφείλουμε να αποφύγουμε κατ’ αρχήν την οργανωμένη χρεοκοπία. Επιπλέον, καθώς το πρότυπο της νέας ελληνικής οικονομίας των δεκαετιών του 1990 και 2000, έχει πλήρως αποτύχει, οφείλουμε να επιδιώξουμε την παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας.
Εκτιμούμε ότι για τους λόγους που αναλύσαμε επαρκώς προηγουμένως, ούτε η αποφυγή της οργανωμένης χρεοκοπίας της χώρας αλλά ούτε και η παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας μπορούν να γίνουν στο πλαίσιο της ΕΕ και συνεπώς και του ευρώ. Απαιτείται η παύση πληρωμών έναντι των δανειστών με την πρωτοβουλία του δανειζομένου και η ταυτόχρονη έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ για να υπάρξουν επαρκείς βαθμοί ελευθερίας στο επίπεδο του εθνικού κράτους, δηλαδή πλήρης αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, ώστε να ασκηθούν κατάλληλες πολιτικές προς το σκοπό της παραγωγικής ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας. Ένα ολοκληρωμένο σχέδιο βιώσιμης εξόδου της χώρας από το ευρώ μπορεί να περιλαμβάνει:
Πρώτο, την άρνηση του εξωτερικού χρέους που θα απαλλάξει τη χώρα από τη δαμόκλειο σπάθη του χρέους αυτού μέσα από την πάλη του λαϊκού κινήματος. Δεύτερο, την εισαγωγή ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων, ώστε να αποφευχθεί η φυγή στο εξωτερικό. Τρίτο, την κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος (που ούτως η άλλως στηρίζεται σκανδαλωδώς από το κράτος) έτσι ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευσή του και να χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Τέταρτο, τη δημιουργία ενός πραγματικού συστήματος προοδευτικής φορολογίας, έτσι ώστε να τονωθεί η ζήτηση των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων και να ενισχυθεί η οικονομία με το ταυτόχρονο κυνήγι της φοροδιαφυγής και ιδιαίτερα αυτών που καμιά κυβέρνηση δεν αγγίζει (των μεγάλων επιχειρήσεων και ευπόρων στρωμάτων) ώστε να εξευρεθούν πόροι που θα κατευθυνθούν στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Πέμπτο, την άσκηση κατάλληλης συναλλαγματικής πολιτικής, ώστε να διευκολυνθεί η εμπορική ανταγωνιστικότητα σε συνδυασμό με ένα σύστημα ελέγχου των τιμών για να μην υπάρξουν αδικαιολόγητες πληθωριστικές αυξήσεις, ιδιαίτερα στα είδη μαζικής κατανάλωσης.
Η πολιτική αυτή θα διευκολύνει επίσης τη βιομηχανική και παραγωγική αναγέννηση της οικονομίας. Ιδιαίτερα καθώς το πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης θα στηρίξει αρχικά τους υπάρχοντες κλάδους, στη συνέχεια θα προχωρήσει στην αναγέννηση παλαιών και θα δημιουργήσει νέους κλάδους παραγωγής.
Στο πλαίσιο της νέας πραγματικότητας που τείνει να διαμορφωθεί στη χώρα, η ελληνική κοινωνία, χάρη στη δυναμική της κρίσης, βρίσκεται πλέον σε μια κατάσταση όπου ουσιαστικά «οι πάνω» δεν μπορούν πλέον να κυβερνούν με τον παλαιό τρόπο και «οι κάτω» δεν θέλουν να κυβερνιούνται με τον παλαιό τρόπο. Αυτό φάνηκε ιδιαίτερα στο πλαίσιο του κινήματος των «αγανακτισμένων» και στο σοβαρό κλυδωνισμό που αυτό προκάλεσε πρόσφατα στην ελληνική κυβέρνηση. Το ΔΝΤ σε μια σειρά από κείμενά του δεν παύει να θεωρεί την κρίση σαν ευκαιρία. Έχει δίκιο. Όντως η κρίση είναι ευκαιρία αλλά όχι μόνο για την άρχουσα τάξη και το διεθνοποιημένο υπερεθνικό κεφάλαιο, αλλά και για την ανασυγκρότηση του μαζικού εργατικού κινήματος και την ανατροπή του υπάρχοντος αρνητικού σε βάρος των εργαζομένων συσχετισμού δυνάμεων.
Το ξεσκέπασμα των μηχανισμών εκμετάλλευσης, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (ΔΝΤ, ΕΕ, ευρώ) αλλά και η ιδεολογική αποδόμηση τόσο της κυριαρχίας όσο και της λογικής των λεγόμενων αγορών, πάνω στην οποία τα τελευταία 20 χρόνια έχει στηριχθεί η πολιτιστική κυριαρχία του καπιταλισμού και εκφράζεται κυρίως μέσα από τα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού και σοσιαλφιλελευθερισμού, διευκολύνει περισσότερο παρά ποτέ την προσπάθεια ανασυγκρότησης του μαζικού εργατικού κινήματος, σε νέες πιο στέρεες σε σχέση με το παρελθόν βάσεις.
Επιπλέον, η τρέχουσα κρίση δίνει την ευκαιρία βαθύτερου κλονισμού των λεγομένων αστικών θεσμών, καθώς η κρίση οδηγεί στο ξεσκέπασμα του πραγματικού τους ρόλου και των ταξικών συμφερόντων που σε τελική ανάλυση εξυπηρετούν. Είναι χαρακτηριστικός εδώ ο ρόλος του κοινοβουλίου και ο ξεπεσμός του θεσμού αυτού στα μάτια του ελληνικού λαού. Ιδιαίτερα δε όταν κόμματα με πολύ διαφορετικές υποτίθεται πολιτικές αφετηρίες στοιχίζονται στην παροχή τόσο άμεσης (ψήφιση του Mνημονίου και Mεσοπρόθεσμου) όσο και έμμεσης (σύγχυση και διάσπαση του εργατικού και του μαζικού λαϊκού κινήματος, κομματικός συνδικαλισμός) στήριξης στην πολιτική της άρχουσας τάξης με τρόπους που τώρα πια γίνονται πολύ πιο εύκολα αντιληπτοί από τη μεγάλη μάζα των εργαζομένων σε σχέση, ακόμα και με το πολύ πρόσφατο παρελθόν.
Απέναντι σε αυτή τη «Δημοκρατία», το λαϊκό μαζικό εργατικό κίνημα πρέπει και μπορεί να στηρίζεται στη δημοκρατία των εργαζομένων στο πλαίσιο ενός ανεξάρτητου ταξικού εργατικού κινήματος με εργατικά συνδικάτα, όπου θα κυριαρχούν οι διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, η αυτενέργεια των μελών και οι συμμετοχικές διαδικασίες πέρα από λογικές ανάθεσης των ευθυνών στους λίγους, εκλεκτούς ή στους «ικανούς» που είναι η ρίζα του εργατοπατερισμού αλλά και κάθε αντιδημοκρατικής εκτροπής. Για να το πούμε πιο πολιτικά, αυτό το κίνημα θα οικοδομήσει τα δικά του όργανα εργατικής πάλης, ανεξάρτητα και σε σύγκρουση με τους αστικούς θεσμούς και το κράτος. Επί της ουσίας, θα πρόκειται για τη δημιουργία εμβρυακών οργάνων δυαδικής εξουσίας, που σκοπό θα έχουν να οργανώνουν την πάλη για την επιβολή τακτικών ρηγμάτων από την πλευρά των εργαζομένων.
Γίνεται λοιπόν σαφές ότι από εδώ και πέρα η συνδυασμένη πάλη για την επίτευξη τακτικών ρηγμάτων τόσο στο επίπεδο της μεταβολής της σχέσης μισθών – κερδών όσο και στο επίπεδο των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης σε εθνικό – διεθνικό επίπεδο αλλά και στο επίπεδο της πολιτιστικής κυριαρχίας της άρχουσας τάξης (λογική της αγοράς, αστικοί θεσμοί που λειτουργούν στη λογική μιας «δημοκρατίας» της ανάθεσης και της απόστασης από το λαό, απόσταση που εκφράζεται ακόμα και με αντιδημοκρατικές εκτροπές στις «δύσκολες ώρες») είναι απολύτως αναγκαία όσο και εφικτή, τόσο για την υπεράσπιση των εργαζομένων απέναντι στο κεφάλαιο με τη βελτίωση του συσχετισμού, όσο και για την ενίσχυση του υποκειμενικού παράγοντα και την ενίσχυση της συνειδητοποίησης ότι οι βασικές αντιφάσεις του καπιταλισμού είναι άλυτες και ότι καθώς μέσα από τον παροξυσμό τους οδηγούν στη βαρβαρότητα, στρατηγικά, η μόνη εναλλακτική λύση είναι η επίλυση αυτών των αντιφάσεων στο πλαίσιο μιας νέας επαναστατικής κοινωνίας προς τον κομμουνισμό της εποχής μας.
*εισήγηση στη ημερίδα της Πρωτοβουλίας κατά του ευρω και της ΕΕ στο Πάντειο, 08.10.2011
aristeroblog
Στη σχετικά σύντομη αυτή παρέμβαση, θα προσπαθήσω να εντοπίσω, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σαφήνια τον τρόπο με τον οποίο η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού προσδιορίζει την πορεία της Ελληνικής κρίσης καθώς αυτή συμβάλλει αποφασιστικά στην επιδείνωση και των ιδιαίτερων και ειδικότερων ανισσοροπιών που....
χαρακτηρίζουν την Ελληνική οικονομία και την κρίση της.
Πιο συγκεκριμένα, η συζήτηση για την Ελληνική χρεοκοπία, ως συνέπεια του γεγονότος ότι ακόμα και αυτή η ούτως ή άλλως, κατάπτιστη συμφωνία της 21ης Ιουλίου 2011 θεωρείται πλέον ξεπερασμένη από τους δανειστές μας, έρχεται να επιβεβαιώσει, μετά την αποτυχία και του αρχικού μηνμονίου, εκ νέου την ιστορικών διαστάσεων αποτυχία της Ελληνικής άρχουσας τάξης.
Πιο συγκεκριμένα, η συζήτηση για την Ελληνική χρεοκοπία, ως συνέπεια του γεγονότος ότι ακόμα και αυτή η ούτως ή άλλως, κατάπτιστη συμφωνία της 21ης Ιουλίου 2011 θεωρείται πλέον ξεπερασμένη από τους δανειστές μας, έρχεται να επιβεβαιώσει, μετά την αποτυχία και του αρχικού μηνμονίου, εκ νέου την ιστορικών διαστάσεων αποτυχία της Ελληνικής άρχουσας τάξης.
Οι πάντες πλέον ομολογούν ότι τόσο η επιβολή των περιορισμών του αρχικού μηνμονίου, όσο και η επιβολή των νέων μέτρων του μεσοπρόθεσμου (ή με άλλα λόγια του “νέου μνημονίου”) έχουν οδηγήσει την Ελληνική οικονομία σε έναν άνευ προηγουμένου στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, κύκλο ύφεσης και ανεργίας, χάνοντας πλέον κάθε νομιμοποίηση στα μάτια του λαού. Του Ελληνικού λαού, που πλέον υφίσταται άμεσα τις συνέπειες αυτών των πολιτικών, με την ανεξέλεγκτη αύξηση της ανεργίας, συνέπεια των μαζικών απολύσεων, τους συνεχούς κλεισίματος των επιχειρήσεων και της κάθετης πτώσης του τζίρου αυτών που παραμένουν σε λειτουργία. Αυτές οι εξελίξεις έχουν προκύψει από την καταβαράθρωση του ΑΕΠ, ύστερα από τρία χρόνια συνεχούς πτωτικής πορείας. Ταυτόχρονα, η Ελληνική κοινωνία έχει φθάσει προ καιρού το όριο θραύσης της, καθώς υπάρχουν πλέον ολόκληρες οικογένειες χωρίς ουσιαστικά εργαζόμενους, ενώ κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους καθώς δεν μπορούν πλέον να εξυπηρετήσουν τα στεγαστικά τους δάνεια και ακόμη χειρότερα, να θρέψουν τα παιδιά τους, καθώς σύμφωνα με απόλυτα αξιόπιστες καταγγελίες έχουν ήδη εντοπιστεί φαινόμενα υποσιτισμού μικρών μαθητών στα σχολία της Αθήνας και του Πειραιά.
Η Ελληνική κρίση αποτελεί πρόβλημα για τους Ευρωπαίους δανειστές μας και όχι μόνο στο μέτρο που τυχόν άστοχες επιλογές θα μπορούσαν να επιδεινώσουν και να θέσουν εκτός ελέγχου το ευρύτερη Ευρωπαική κρίση χρέους. Η αποτυχία των Ελληνικών μνημονίων αλλά και της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου αποτελεί έναν τέτοιο πρόβλημα. Αυτό το γεγονός υποχρεώνει τους δανειστές να επιχειρούν την επιτάχυνση της λειτουργίας του δαιλυτηρίου χωρών που ονομάζεται Ευρωπαικός Μηχανισμός Στήριξης με την επέκταση των λειτουργίων του λεγόμενου Ευρωπαικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Ταυτόχρονα, ετοιμάζονται να επανακεφαλαιοποιήσουν τις τράπεζες τους με σκοπό να αντέξουν την αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους, όπου σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες αφορά σε περικοπή (haircut) της αξίας των Ελληνικών ομολόγων κατά 50%. Αυτό βέβαια δεν θα γίνει χωρίς βαρύτατα ανταλλάγματα για τον Ελληνικό λαό. Η χρεοκοπία της χώρας θέλουν να γίνει με τον πλέον συμφέροντα και ακίνδυνο τρόπο γι’ αυτούς. Αυτό γιατί στο μεταξύ με την εφαρμογή του πραγράμματος ιδιωτικοποιήσεων και των λεγομένων διαρθρωτικών αλλαγών θα έχουν λεηλατήσει τη χώρα εισπράττοντας τοκογλυφικούς τόκους, στίβοντας τον ελληνικό λαό με την υπέρογκη φορολογία και λεηλατώντας τα περιουσιακά στοιχεία και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας. Παράλληλα, οι Έλληνες εργαζόμενοι θα έχουν μετατραπεί σε μια άμορφη μάζα απελπισμένων ανθρώπων, χωρίς δικαιώματα, έτοιμων να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη έναντι πινακίου φακής, εξασφαλίζοντας φθηνό εργατικό δυναμικό προς εκμετάλλευση.
Αυτό όμως δεν είναι κάτι καινούργιο. Ήδη πριν από την κρίση χρέους που άρχισε με το τέλος της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007-2009, βρισκόταν σε εξέλιξη μια σημαντική για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο προσπάθεια, η λεγόμενη «στρατηγική της Λισαβόνας» που σκοπό είχε να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της ΕΕ έναντι των ανταγωνιστών της και κυρίως των ΗΠΑ και της Kίνας. Η κρίση κρατικών χρεών της Ελλάδας λειτούργησε ως ευκαιρία για την ανανέωση της παραπάνω στρατηγικής, που προορίζεται για το σύνολο της ευρωζώνης, με πρώτο υποψήφιο πειραματόζωο, δυστυχώς τον ελληνικό λαό. Υπενθυμίζουμε, ότι βασικό συστατικό των λεγόμενων διαρθρωτικών αλλαγών που προβλέπει το Mνημόνιο είναι η μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας και τα ασφαλιστικά δικαιώματα, ώστε αυτές να καταστούν ευέλικτες.
Αυτή, σε γενικές γραμμές, είναι η προοπτική που χωρίς κανέναν ενδοιασμό και εντελώς συνειδητά συμφωνούν τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και η κυρίαρχη μερίδα του ελληνικού κεφαλαίου, καθώς προτιμούν η αναδιάρθρωση να γίνει το 2013, εντός του μόνιμου ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης που ελπίζουν ότι μέχρι τότε θα έχει στηθεί. Κάτι τέτοιο, οι κύκλοι του οικονομικού κατεστημένου της χώρας θεωρούν πως με τα σημερινά δεδομένα εξασφαλίζει γι’ αυτούς το μικρότερο δυνατό κόστος έναντι του μεγαλύτερου δυνατού οφέλους, που είναι η πάση θυσία παραμονή στο ευρώ και το σκληρό πυρήνα της ΕΕ. Τόσο το αστικό πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση, αντιπολίτευση) όσο και η άρχουσα τάξη, θεωρούν ότι με τον τρόπο αυτό θα καταφέρουν να ρίξουν ολοκληρωτικά το βάρος της κρίσης στους εργαζόμενους και με τη θυσία της δημόσιας περιουσίας και των λιγότερο ισχυρών κεφαλαίων, θα προστατέψουν στο μέτρο του δυνατού τα συμφέροντα της κυρίαρχης μερίδας του ελληνικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η λογική της οργανωμένης χρεοκοπίας μιας χώρας, που από ό,τι φαίνεται θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στη χώρα μας. Ως οργανωμένη χρεοκοπία δηλαδή μπορεί να οριστεί η μεταφορά του εταιρικού πτωχευτικού δικαίου στο επίπεδο του έθνους – κράτους. Η νομολογία του εταιρικού πτωχευτικού δικαίου επιδιώκεται ουσιαστικά να αντικαταστήσει το δημόσιο διεθνές δίκαιο που διέπεται από την αρχή της κρατικής κυριαρχίας.
Η Ελληνική κρίση θα πρέπει να εξετάζεται στο γενικότερο πλαίσιο της κρίσης της ΕΕ και όχι όπως αποπροσανατολιστικά προσπαθούν να μας πείσουν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας, ως κρίση κατά βάση της Ελληνικής οικονομίας. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και οι δομικές ανισσοροπίες της ίδιας της Ελληνικής οικονομίας δεν έπαιξαν ρόλο.
Εκτιμώ δηλαδή, ότι τόσο η κρίση της Ελληνικής οικονομίας, όσο και η κρίση της Ευρωζώνης, πρέπει να καταστεί σαφές ότι αποτελούν συνέχεια και συνέπεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007-2009, όταν αυτή μετατράπηκε σε δημοσιονομική. Η ίδια η χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2009 αποτελεί με τη σειρά της τη συνέχεια και κορύφωση μια ολόκληρης σειράς χρηματοπιστωτικών κρίσεων που από την κρίση του αμερικανικού χρηματιστηρίου του 1987 και μετά εκδηλώθηκαν με ασυνήθιστη συχνότητα (κρίση μεξικανικού πέσο, ασιατική κρίση, κρίση του ρωσικού ρουβλίου, κρίση της Αργεντινής). Όλες δε οι παραπάνω κρίσεις πρέπει να τονιστεί ότι έχουν τη βαθύτερη ρίζα τους στην παγκόσμια οικονομική κρίση του 1973 και τα προβλήματα κερδοφορίας που αυτή έφερε στο σύγχρονο καπιταλισμό. Με άλλα λόγια, η βαθύτερη αιτία και των σημερινών κρίσεων βρίσκεται στο γεγονός ότι από το 1973 και μετά, η κερδοφορία του κεφαλαίου αν και ενισχύθηκε, ποτέ δεν κατάφερε να αγγίξει τα προ του 1973 επίπεδά της. Αυτό έδωσε αφορμή για μια σειρά από σαρωτικές μεταρρυθμίσεις στις διάφορες καπιταλιστικές χώρες, οι οποίες όμως δεν φαίνεται να μπορούν να εξασφαλίσουν στον καπιταλισμό μια νέα εποχή υψηλής και ανερχόμενης κερδοφορίας. Ο σαρωτικός μετασχηματισμός του καπιταλισμού τις τελευταίες δεκαετίες φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι γεννιέται, διαπερνάται και κυρίως κλονίζεται από έναν κύκλο μιας ανώτερης ιστορικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος που εκδηλώνεται σε πρωτόλειες ακόμα μορφές, παρόλο το βάθος της διαδικασίας του καπιταλιστικού μετασχηματισμού. Όμως παράλληλα, η κρίση του 2007-2009 ή η συνέχειά της στο πλαίσιο της κρίσης κρατικών χρεών της ευρωζώνης, μέρος της οποίας είναι και η ελληνική κρίση ή η δεύτερη παγκόσμια ύφεση μετά το 2007-2009 που έχει ήδη αρχίσει να κάνει την εμφάνισή της στον ορίζοντα, δεν σημαίνουν αναγκαστικά ότι οδηγούμαστε σε κάποια τελική μορφή κρίσης ή μια γραμμικά αναπόφευκτη κατάρρευση του συστήματος. Κάθε άλλο. Στον καπιταλισμό μόνιμες κρίσεις δεν υπάρχουν και αργά ή γρήγορα τόσο η τρέχουσα όσο και οι μελλοντικές κρίσεις μπορεί να ξεπερνιούνται, όχι όμως χωρίς κοινωνικό κόστος και τεράστιες συνέπειες μακροπρόθεσμα.
H τρέχουσα παγκόσμια κρίση (μέρος της οποίας είναι και η ελληνική) έχει δομικό χαρακτήρα και γι’ αυτό είναι κρίση ιστορικών διαστάσεων με την πολύ συγκεκριμένη έννοια ότι αποτελεί ουσιαστικά έκφραση της εντεινόμενης σύγκρουσης παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων. Η αντίφαση ανάμεσα στις παραγωγικές δυνάμεις και τις παραγωγικές σχέσεις μπορεί να υπάρχει και να οξύνεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, οδηγώντας το καπιταλιστικό σύστημα σε νέες ποιοτικές βαθμίδες αντιδραστικής ανάπτυξής του, οι οποίες αποτελούν ταυτόχρονα νέες ανώτερες βαθμίδες ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού και εν δυνάμει κλονισμού της κυριαρχίας του κεφαλαίου.
Έκφραση αυτής της όξυνσης των παραπάνω αντιθέσεων αποτελεί και η πολιτική του Mνημονίου, που εφαρμόζεται στην Ελλάδα σαν προσπάθεια της άρχουσας τάξης να ξεπεράσει προς όφελός της και σε βάρος των εργαζομένων την τρέχουσα κρίση. Όπως όμως επισημάνθηκε, αυτές οι αντιθέσεις δεν μπορούν να επιλυθούν πλήρως στο πλαίσιο του καπιταλισμού και περιοδικά κάνουν την εμφάνισή τους με νέα ένταση. Έτσι, ισχυριζόμαστε ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή μετάβασης είτε στην κατεύθυνση μιας νέας επαναστατικής κοινωνίας προς τον κομμουνισμό της εποχής μας, στο πλαίσιο της οποίας θα λυθούν με αποτελεσματικό τρόπο οι παροξυσμένες κοινωνικές αντιφάσεις του σήμερα, είτε στην κατεύθυνση μιας νέας άνευ προηγουμένου περιόδου οπισθοδρόμησης και κοινωνικής βαρβαρότητας. Ιδιαίτερα, καθώς σήμερα ο καπιταλισμός έχει καταστεί σαφές ότι βρίσκεται στο καθοδικό σκέλος ενός μακρού κύματος καπιταλιστικής συσσώρευσης. Σε μια περίοδο όπου η ανάπτυξη θα βαίνει φθίνουσα, και η ανεργία και τα κοινωνικά προβλήματα θα πολλαπλασιάζονται, καθώς τα κρισιακά φαινόμενα θα κάνουν ολοένα και συχνότερα την εμφάνισή τους.
Αυτές οι αντικειμενικές συνθήκες όμως δεν γίνονται εύκολα και άμεσα αντιληπτές από τους εργαζόμενους, ο λεγόμενος υποκειμενικός παράγοντας δεν εμφανίζεται το ίδιο ώριμος με τις αντικειμενικές συνθήκες ώστε να αντιληφθεί τη νέα πραγματικότητα, τους περιορισμούς αλλά και τις δυνατότητες και να δράσει αναλόγως. Για να γίνει αυτό απαιτείται οργανωμένη ιδεολογική παρέμβαση με συνέπεια, υπομονή και επιμονή. Αυτό μας φέρνει στην πρόσφατη ελληνική πραγματικότητα, η οποία φαίνεται ότι αποτελεί και ένα πρώτης τάξεως παράδειγμα για να γίνουν πιο κατανοητά και τα παραπάνω, καθώς η όχι ξεκάθαρη και θολή αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού από τους εργαζόμενους, ήταν που έδωσε την ευκαιρία στο σημερινό πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, υποσχόμενος ότι «λεφτά υπάρχουν», να κερδίσει με μεγάλη διαφορά τις εκλογές του 2009, οδηγώντας το λαό και τους εργαζόμενους στο σφαγείο της τρόικας με το λεγόμενο Mνημόνιο. Έκτοτε, η κυβέρνηση Παπανδρέου με την έμμεση στήριξη του πολιτικού συστήματος, συνεχίζει να προσπαθεί να επιβάλλει στον ελληνικό λαό τα μέτρα του Mνημονίου, άλλοτε χρησιμοποιώντας την προσφιλή της μέθοδο της ανοικτής εξαπάτησης, άλλοτε τη μέθοδο του μαστιγίου και του καρότου και άλλοτε απλώς με απροκάλυπτη βία.
Βέβαια, αυτοί οι υπολογισμοί της ελληνικής άρχουσας τάξης, η οποία αφελέστατα θεώρησε ότι θα μπορούσε για μια ακόμα φορά στην ιστορία της να αξιοποιήσει τη σχέση της με τον ξένο παράγοντα για να επιβληθεί στο εσωτερικό, γίνονται χωρίς τον «ξενοδόχο» και κατά τη γνώμη μας είναι απολύτως ουτοπικοί. Αυτή τη φορά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά εξαιτίας του ευρύτερου και πανευρωπαϊκού χαρακτήρα της κρίσης αλλά και των ανταγωνισμών των ισχυρότερων ευρωπαϊκών δυνάμεων τόσο μεταξύ τους όσο και απέναντι στα υπόλοιπα κέντρα του ιμπεριαλισμού (ΗΠΑ, Κίνα). Η ελληνική άρχουσα τάξη και η κυβέρνησή της μπορεί να προτιμά η αναπόφευκτη χρεοκοπία της χώρας να γίνει οργανωμένα, το 2013, καθώς εκτιμά εντελώς λανθασμένα ότι έτσι θα αποφύγει την αποβολή της από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, γεγονός που θεωρεί ότι θα συμβεί στην περίπτωση που η ελληνική χρεοκοπία θα γίνει άτακτα. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και το σκεπτικό με το οποίο κινούνται οι δανειστές, που κατά κύριο λόγο είναι οι ηγεμονικές δυνάμεις της ΕΕ, ή ότι θα τηρήσουν οποιαδήποτε συμφωνία από τη στιγμή που η διαδικασία της οργανωμένης χρεοκοπίας θα έχει ολοκληρωθεί.
Η απομάκρυνσή μας τότε από το ευρώ θα μπορεί να επιβληθεί πάρα πολύ εύκολα και ανά πάσα στιγμή, στη βάση μια απλής όσο και ψυχρής ανάλυσης κόστους οφέλους. Οι συνέπειες για την ελληνική οικονομία τότε θα είναι τραγικότατες και αφού η χώρα θα έχει προηγουμένως υποστεί οργανωμένη χρεοκοπία, μη αναστρέψιμες. Οι ηγεμονικές δυνάμεις της ΕΕ ευχαρίστως θα έδιωχναν την Ελλάδα (αλλά ας μην γελιόμαστε, το ίδιο ισχύει και για τους άλλους «προβληματικούς» μετά το πέρας της οργανωμένης χρεοκοπίας τους) αν αυτό:
Πρώτο, τους διευκολύνει στη γενικότερη διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης και στη διάσωση του ευρώ, σε ό,τι αφορά τη λειτουργία του σαν παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, καθώς τους είναι απολύτως απαραίτητο όσο και αναντικατάστατο εργαλείο, στον ανταγωνισμό τους με τα άλλα κέντρα του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Ιδιαίτερα καθώς η κρίση της ευρωζώνης έχει την τάση να επεκταθεί και να επιδεινωθεί.
Δεύτερο, αν οδηγήσει στη δημιουργία ενός δεύτερου, εφαπτόμενου στο σκληρό πυρήνα του ευρώ και απολύτως εξαρτώμενου από αυτόν, οικονομικά και πολιτικά, κύκλου χωρών (π.χ. Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, ίσως ακόμα και Ισπανία στην πιο φιλόδοξη εκδοχή) εξασφαλίζοντας έτσι για τις ηγεμονικές δυνάμεις της ΕΕ, την επωφελή γι’ αυτές συνέχεια της ήδη δεσπόζουσας παρουσίας τους σε αυτές της οικονομίες και τη συνέχιση του ξεζουμίσματός τους.
Όπως καθίσταται σαφές από τα παραπάνω, στην πραγματικότητα, η οργανωμένη χρεοκοπία της χώρας μέσα στο ευρώ, η οποία έτσι κι αλλιώς βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι απείρως χειρότερη μορφή χρεοκοπίας για μια χώρα σαν την Ελλάδα, σε σχέση με μια «άτακτη χρεοκοπία» ή πιο σωστά, με μια χρεοκοπία με την πρωτοβουλία του δανειζομένου υπό την ηγεμονία του λαϊκού κινήματος. Αυτό οφείλεται στο ότι τα προβλήματα της ύφεσης σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι μόνιμα.
Σε αντίθεση, στη χρεοκοπία με την πρωτοβουλία του δανειζομένου, τα προβλήματα της ύφεσης, μπορεί με κατάλληλους χειρισμούς να έχουν προσωρινό χαρακτήρα. Ειδικότερα, μια έξοδος της χώρας από το ευρώ με οποιονδήποτε τρόπο δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα είναι επώδυνη. Εάν δε η χώρα έχει προηγουμένως υποστεί οργανωμένη χρεοκοπία του τύπου που περιγράψαμε (πώληση δημόσιας περιουσίας, κατεδάφιση κοινωνικού κράτους, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων και εργατικών δικαιωμάτων) η απώλεια στο ΑΕΠ θα είναι μόνιμη. Αντίθετα, στην περίπτωση της εξόδου από το ευρώ, με την πρωτοβουλία των δανειζομένων και του λαϊκού κινήματος, παρά το γεγονός ότι η αρχική απώλεια στο ΑΕΠ θα είναι του ίδιου μεγέθους, δεν είναι απαραίτητο να είναι και μόνιμη, αφού με κατάλληλους χειρισμούς οι απώλειες του ΑΕΠ μπορεί να έχουν προσωρινό μόνο χαρακτήρα. Σε κάθε περίπτωση, καθίσταται σαφές ότι οφείλουμε να αποφύγουμε κατ’ αρχήν την οργανωμένη χρεοκοπία. Επιπλέον, καθώς το πρότυπο της νέας ελληνικής οικονομίας των δεκαετιών του 1990 και 2000, έχει πλήρως αποτύχει, οφείλουμε να επιδιώξουμε την παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας.
Εκτιμούμε ότι για τους λόγους που αναλύσαμε επαρκώς προηγουμένως, ούτε η αποφυγή της οργανωμένης χρεοκοπίας της χώρας αλλά ούτε και η παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας μπορούν να γίνουν στο πλαίσιο της ΕΕ και συνεπώς και του ευρώ. Απαιτείται η παύση πληρωμών έναντι των δανειστών με την πρωτοβουλία του δανειζομένου και η ταυτόχρονη έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ για να υπάρξουν επαρκείς βαθμοί ελευθερίας στο επίπεδο του εθνικού κράτους, δηλαδή πλήρης αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, ώστε να ασκηθούν κατάλληλες πολιτικές προς το σκοπό της παραγωγικής ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας. Ένα ολοκληρωμένο σχέδιο βιώσιμης εξόδου της χώρας από το ευρώ μπορεί να περιλαμβάνει:
Πρώτο, την άρνηση του εξωτερικού χρέους που θα απαλλάξει τη χώρα από τη δαμόκλειο σπάθη του χρέους αυτού μέσα από την πάλη του λαϊκού κινήματος. Δεύτερο, την εισαγωγή ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων, ώστε να αποφευχθεί η φυγή στο εξωτερικό. Τρίτο, την κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος (που ούτως η άλλως στηρίζεται σκανδαλωδώς από το κράτος) έτσι ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευσή του και να χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Τέταρτο, τη δημιουργία ενός πραγματικού συστήματος προοδευτικής φορολογίας, έτσι ώστε να τονωθεί η ζήτηση των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων και να ενισχυθεί η οικονομία με το ταυτόχρονο κυνήγι της φοροδιαφυγής και ιδιαίτερα αυτών που καμιά κυβέρνηση δεν αγγίζει (των μεγάλων επιχειρήσεων και ευπόρων στρωμάτων) ώστε να εξευρεθούν πόροι που θα κατευθυνθούν στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Πέμπτο, την άσκηση κατάλληλης συναλλαγματικής πολιτικής, ώστε να διευκολυνθεί η εμπορική ανταγωνιστικότητα σε συνδυασμό με ένα σύστημα ελέγχου των τιμών για να μην υπάρξουν αδικαιολόγητες πληθωριστικές αυξήσεις, ιδιαίτερα στα είδη μαζικής κατανάλωσης.
Η πολιτική αυτή θα διευκολύνει επίσης τη βιομηχανική και παραγωγική αναγέννηση της οικονομίας. Ιδιαίτερα καθώς το πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης θα στηρίξει αρχικά τους υπάρχοντες κλάδους, στη συνέχεια θα προχωρήσει στην αναγέννηση παλαιών και θα δημιουργήσει νέους κλάδους παραγωγής.
Στο πλαίσιο της νέας πραγματικότητας που τείνει να διαμορφωθεί στη χώρα, η ελληνική κοινωνία, χάρη στη δυναμική της κρίσης, βρίσκεται πλέον σε μια κατάσταση όπου ουσιαστικά «οι πάνω» δεν μπορούν πλέον να κυβερνούν με τον παλαιό τρόπο και «οι κάτω» δεν θέλουν να κυβερνιούνται με τον παλαιό τρόπο. Αυτό φάνηκε ιδιαίτερα στο πλαίσιο του κινήματος των «αγανακτισμένων» και στο σοβαρό κλυδωνισμό που αυτό προκάλεσε πρόσφατα στην ελληνική κυβέρνηση. Το ΔΝΤ σε μια σειρά από κείμενά του δεν παύει να θεωρεί την κρίση σαν ευκαιρία. Έχει δίκιο. Όντως η κρίση είναι ευκαιρία αλλά όχι μόνο για την άρχουσα τάξη και το διεθνοποιημένο υπερεθνικό κεφάλαιο, αλλά και για την ανασυγκρότηση του μαζικού εργατικού κινήματος και την ανατροπή του υπάρχοντος αρνητικού σε βάρος των εργαζομένων συσχετισμού δυνάμεων.
Το ξεσκέπασμα των μηχανισμών εκμετάλλευσης, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (ΔΝΤ, ΕΕ, ευρώ) αλλά και η ιδεολογική αποδόμηση τόσο της κυριαρχίας όσο και της λογικής των λεγόμενων αγορών, πάνω στην οποία τα τελευταία 20 χρόνια έχει στηριχθεί η πολιτιστική κυριαρχία του καπιταλισμού και εκφράζεται κυρίως μέσα από τα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού και σοσιαλφιλελευθερισμού, διευκολύνει περισσότερο παρά ποτέ την προσπάθεια ανασυγκρότησης του μαζικού εργατικού κινήματος, σε νέες πιο στέρεες σε σχέση με το παρελθόν βάσεις.
Επιπλέον, η τρέχουσα κρίση δίνει την ευκαιρία βαθύτερου κλονισμού των λεγομένων αστικών θεσμών, καθώς η κρίση οδηγεί στο ξεσκέπασμα του πραγματικού τους ρόλου και των ταξικών συμφερόντων που σε τελική ανάλυση εξυπηρετούν. Είναι χαρακτηριστικός εδώ ο ρόλος του κοινοβουλίου και ο ξεπεσμός του θεσμού αυτού στα μάτια του ελληνικού λαού. Ιδιαίτερα δε όταν κόμματα με πολύ διαφορετικές υποτίθεται πολιτικές αφετηρίες στοιχίζονται στην παροχή τόσο άμεσης (ψήφιση του Mνημονίου και Mεσοπρόθεσμου) όσο και έμμεσης (σύγχυση και διάσπαση του εργατικού και του μαζικού λαϊκού κινήματος, κομματικός συνδικαλισμός) στήριξης στην πολιτική της άρχουσας τάξης με τρόπους που τώρα πια γίνονται πολύ πιο εύκολα αντιληπτοί από τη μεγάλη μάζα των εργαζομένων σε σχέση, ακόμα και με το πολύ πρόσφατο παρελθόν.
Απέναντι σε αυτή τη «Δημοκρατία», το λαϊκό μαζικό εργατικό κίνημα πρέπει και μπορεί να στηρίζεται στη δημοκρατία των εργαζομένων στο πλαίσιο ενός ανεξάρτητου ταξικού εργατικού κινήματος με εργατικά συνδικάτα, όπου θα κυριαρχούν οι διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, η αυτενέργεια των μελών και οι συμμετοχικές διαδικασίες πέρα από λογικές ανάθεσης των ευθυνών στους λίγους, εκλεκτούς ή στους «ικανούς» που είναι η ρίζα του εργατοπατερισμού αλλά και κάθε αντιδημοκρατικής εκτροπής. Για να το πούμε πιο πολιτικά, αυτό το κίνημα θα οικοδομήσει τα δικά του όργανα εργατικής πάλης, ανεξάρτητα και σε σύγκρουση με τους αστικούς θεσμούς και το κράτος. Επί της ουσίας, θα πρόκειται για τη δημιουργία εμβρυακών οργάνων δυαδικής εξουσίας, που σκοπό θα έχουν να οργανώνουν την πάλη για την επιβολή τακτικών ρηγμάτων από την πλευρά των εργαζομένων.
Γίνεται λοιπόν σαφές ότι από εδώ και πέρα η συνδυασμένη πάλη για την επίτευξη τακτικών ρηγμάτων τόσο στο επίπεδο της μεταβολής της σχέσης μισθών – κερδών όσο και στο επίπεδο των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης σε εθνικό – διεθνικό επίπεδο αλλά και στο επίπεδο της πολιτιστικής κυριαρχίας της άρχουσας τάξης (λογική της αγοράς, αστικοί θεσμοί που λειτουργούν στη λογική μιας «δημοκρατίας» της ανάθεσης και της απόστασης από το λαό, απόσταση που εκφράζεται ακόμα και με αντιδημοκρατικές εκτροπές στις «δύσκολες ώρες») είναι απολύτως αναγκαία όσο και εφικτή, τόσο για την υπεράσπιση των εργαζομένων απέναντι στο κεφάλαιο με τη βελτίωση του συσχετισμού, όσο και για την ενίσχυση του υποκειμενικού παράγοντα και την ενίσχυση της συνειδητοποίησης ότι οι βασικές αντιφάσεις του καπιταλισμού είναι άλυτες και ότι καθώς μέσα από τον παροξυσμό τους οδηγούν στη βαρβαρότητα, στρατηγικά, η μόνη εναλλακτική λύση είναι η επίλυση αυτών των αντιφάσεων στο πλαίσιο μιας νέας επαναστατικής κοινωνίας προς τον κομμουνισμό της εποχής μας.
*εισήγηση στη ημερίδα της Πρωτοβουλίας κατά του ευρω και της ΕΕ στο Πάντειο, 08.10.2011
aristeroblog
VIDEO:ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ "ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ"
Δείτε το βίντεο με τις δηλώσεις του Νίκου Χατζάρα, μέλους της διοίκησης του σωματείου εργαζομένων στο πρόγραμμα "Βοήθεια στο Σπίτι" Κεντρικής Μακεδονίας έξω από τον Αγιο Δημήτριο στη Θεσσαλονίκη.
Οι εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν εκεί για να διαμαρτυρηθούν για την πολιτική της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στο χώρο η οποία έχει ως αποτέλεσμα την διάλυση της...
ΑΡΘΡΟ: Να ξαναδώσουμε σχήμα και περιεχόμενο στην ελπίδα
Του Παναγιώτη ΣωτήρηΣαρωτικές περικοπές μισθών, ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, εκποίηση εθνικού πλούτου σε μια κλίμακα που μέχρι τώρα αποτελούσε απλώς οριακό αλλά όχι εφικτό ενδεχόμενο σε νεοφιλελεύθερα εγχειρίδια. Θυμίζει τις καταστροφικές «θεραπείες σοκ» που δοκιμάστηκαν σε χώρες όπως η Ρωσία μετά το 1991 και οδήγησαν σε πρωτοφανή αποτελέσματα, όπως τη μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης μέσα σε λίγα χρόνια.
Η οικονομική κρίση δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο στους αδύναμους κρίκους, εκεί όπου συμπυκνώνονται και πιο οριακά οι αντιφάσεις. Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη ταυτόχρονα με την εξάντληση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων των προηγούμενων δεκαετιών και με την κρίση χρέους και με την κρίση της ευρωζώνης, του πιο προχωρημένου πειράματος του «υπαρκτού νεοφιλευθερισμού» ως προς την οικονομική ολοκλήρωση και την αξιοποίηση του ανταγωνισμού ως μοχλού εκσυγχρονισμού.
Οι δυνάμεις του κεφαλαίου αναδιπλώνονται στο ταξικό (και ιμπεριαλιστικό) τους ένστικτο και οι ταξικές στρατηγικές έρχονται στο προσκήνιο με τη σαφήνεια αλλά την αγριότητα πραγματικών ενορμήσεων. Εξ ου και η απαίτηση για εδώ και τώρα σαρωτική λιτότητα, ακόμη μεγαλύτερη ελαστικοποίηση της εργασίας, κύματα ιδιωτικοποιήσεων, πλήρη εμπέδωση της μειωμένης εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.
Όλα δείχνουν τις επόμενες μέρες ότι θα οριστικοποιηθεί αυτό που με διάφορους τρόπους έχει ήδη εξαγγελθεί τις τελευταίες εβδομάδες. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα ολοκληρώσει τη διαδικασία ενίσχυσης του μηχανισμούς στήριξης, μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους θα αναδιαρθρωθεί, κύρια το χρέος προς τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία, ο μηχανισμός στήριξης θα αναλάβει την κάλυψη του υπόλοιπου ελληνικού χρέους, οι ελληνικές τράπεζες θα ανακεφαλαιοποιηθούν και θα τεθούν υπό εποπτεία αρχικά και σε εκποίηση αργότερα. Σε αντάλλαγμα η ελληνική κυβέρνηση θα υπογράψει νέα δανειακή σύμβαση που θα συμπεριλαμβάνει όχι μόνο μια εξαιρετικά παρατεταμένη πολιτική λιτότητας στο όνομα της δημιουργίας «πρωτογενών πλεονασμάτων» αλλά και την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, εφόσον η επιτροπεία από τους μηχανισμούς της ΕΕ θα είναι πλέον ανοιχτή χωρίς προσχήματα.
Οι συνέπειες αυτών των επιλογών θα είναι τραγικές. Το περιβόητο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους μικρή ανακούφιση θα προσφέρει, αφού θα διατηρηθεί όλο το υπέρογκο χρέος που ήδη συσσωρεύεται προς την ίδια την Τρόικα και τους μηχανισμούς της, άρα θα παραμείνουμε σε συνθήκη υπερχρέωσης. Τα νέα προγράμματα λιτότητας θα είναι κυριολεκτικά εξοντωτικά. Πλάι στη ήδη συντελεσθείσα τεράστια περικοπή μισθών τυπικά στο δημόσιο και άτυπα στον ιδιωτικό τομέα μέσω της ανασφάλειας και της εργοδοτικής τρομοκρατίας, θα έρθουν και νέες ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις. Κρίσιμες δημόσιες υποδομές και υπηρεσίες, στην εκπαίδευση, στην πρόνοια και την Υγεία απλώς θα κλείσουν, θα έχουμε πολύ λιγότερα σχολεία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια και δομές πρόνοιας. Οι συντάξεις θα διακυβευτούν, ιδίως από τη στιγμή που τα ασφαλιστικά ταμεία θα υποστούν τεράστια πλήγματα από το «κούρεμα» του χρέους, εφόσον ομόλογα και έντοκα γραμμάτια που κατείχαν ως περιουσιακά στοιχεία θα απαξιωθούν. Τεράστιο τμήμα του εθνικού πλούτου, είτε με τη μορφή δημόσιων επιχειρήσεων, είτε με τη μορφή ακινήτων και εκτάσεων θα εκποιηθεί και μάλιστα σε τιμές που θα παραπέμπουν σε λεηλασία.
Όλα αυτά θα συνοδευτούν από μια ωμή συνθήκη επιτροπείας, με «τεχνοκράτες» από την ΕΕ και ιδίως τη Γερμανία να λειτουργούν ως ένας ιδιότυπος στρατός οικονομικής κατοχής και να υπαγορεύουν πολιτικές και μέτρα. Ακόμη χειρότερα, θα κυριαρχήσει μια νεοαποικιοκρατική λογική που θα αντιμετωπίζει μια ολόκληρη κοινωνία ως ανίκανη να κρίνει μόνη τις προτεραιότητές της.
Πλήρες σχέδιο μπορεί να μην υπάρχει· αυτό, άλλωστε, εξηγεί τις παλινωδίες σε σχέση με την αναδιάρθρωση του χρέους ή την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ή τον ανοιχτό κίνδυνο η ελεγχόμενη αναδιάρθρωση χρέους να μετατραπεί σε «πιστωτικό γεγονός» και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Πόσω μάλλον, που η κρίση χρέους αγγίζει και τον πυρήνα της ΕΕ και αναδεικνύει τις δομικές αντιφάσεις της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης. Όμως, οι δυνάμεις του κεφαλαίου ξέρουν καλά ότι ενίοτε το μονοπάτι φτιάχνεται περπατώντας, ότι δηλαδή, ακόμη και απουσία σχεδίου, ακόμη και εν μέσω ανοιχτά κρισιακών φαινομένων, η ίδια η συντριβή και ταπείνωση του ταξικού αντιπάλου, η βίαιη υποτίμηση της εργατικής δύναμης, το τσάκισμα αντιστάσεων, το άνοιγμα πεδίων στην επένδυση και τη συσσώρευση διαμορφώνει καλύτερες συνθήκες για να αναμετρηθούν με την κρίση, έστω και αν η μακροπρόθεσμη ανάκαμψη της κερδοφορίας εξακολουθεί να απαιτεί ένα νέο κοινωνικό, τεχνολογικό και οργανωτικό υπόδειγμα που ακόμη δεν έχει αναδυθεί.
Και αυτή είναι η ουσία του «πειράματος Ελλάδα»: μια τεράστια άσκηση νεοφιλελεύθερης κοινωνικής μηχανικής με βασικό μοχλό το διπλό εκβιασμό του χρέους και του ευρώ και την νεοαποικιοκρατική οικονομική και πολιτική επιτροπεία από την Τρόικα. Η συχνή επίκληση της τόσο προσφιλούς στους νεοφιλελεύθερους «δημιουργικής καταστροφής», δύσκολα μπορεί να συγκαλύψει ότι μιλάμε για «καταστροφική καταστροφή», για την ταπείνωση μιας κοινωνίας με σκοπό να γίνει ξανά πρόσφορη για επενδύσεις.
Η ελληνική αστική τάξη, αφού συνειδητοποίησε ότι το πάρτι τελείωσε, αφού είδε ότι τα σχέδια για ηγετική θέση στα Βαλκάνια, έστω και προσωρινά πάνε πίσω, σπεύδει να αγκαλιάσει αυτή τη στρατηγική. Ξέρει ότι η ύφεση, η μειωμένη πρόσβαση σε δάνεια και το κραχ ζήτησης που είναι σε εξέλιξη την πιέζει, αλλά, βοηθούντων και των καταθέσεων στο εξωτερικό, ελπίζει ότι η προοπτική μιας εκμετάλλευσης χωρίς κανένα όριο, μέσα από τη διάλυση των συλλογικών συμβάσεων και τη καταβαράθρωση του κόστους εργασίας θα της δώσει νέα περιθώρια κερδοφορίας. Γι’ αυτό αποδέχεται τη συνθήκη μειωμένης κυριαρχίας, γι’ αυτό και αποδέχονται τα ηγεμονικά της τμήματα την προοπτική ακόμη και μιας παρατεταμένης ύφεσης και της απαξίωσης πολλών μεσαίων και μικρών επιχειρήσεων, εάν πρόκειται να τροποποιηθεί ριζικά ο συσχετισμός δύναμης.
Είναι σαφές ότι η ελληνική κοινωνία βιώνει μια κατακλυσμιαία αλλαγή. Δυνατότητα επιστροφής στο πώς ήταν τα πράγματα πριν ξεκινήσουν όλα αυτά δεν υπάρχει. Τα πράγματα δεν πρόκειται να ξαναγίνουν ίδια. Είτε θα εμπεδωθεί η συνθήκη καταστροφής, με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ ή «εθνικής ενότητας», οπότε θα μιλάμε για πολλά χαμένα χρόνια και για ένα κοινωνικό τοπίο «έρημης χώρας». Είτε θα ανοίξουν δρόμοι μιας διαφορετικής πολιτικής. Το ερώτημα είναι ποια θα είναι αυτή. Θα είναι μια αναγκαστική προσαρμογή της αστικής πολιτικής στις συνθήκες μια πρωτοφανούς κρίσης νομιμοποίησης, πιθανώς με μια ηπιότερη παραλλαγή των μέτρων, χωρίς να αναιρείται το κεκτημένο των τομών; Ή μήπως θα είναι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια το άνοιγμα δρόμων πραγματικής εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικού μετασχηματισμού;
Αυτή είναι η πρόκληση. Σήμερα ο ιστορικός χρόνος επιταχύνεται και τα ενδεχόμενα αποκτούν ξεχωριστή υλική βαρύτητα. Οι κοινωνικές δυναμικές που αναπτύσσονται, είτε ρητές, είτε βουβές και υπόγειες, έχουν σαφές εξεγερσιακό στίγμα και αυτό έχει αποτυπωθεί σε όλες τις διαφορετικές στιγμές του λαϊκού ξεσηκωμού τα τελευταία την ίδια ώρα που η κρίση νομιμοποίησης αποσαθρώνει τα θεμέλια της αστικής ηγεμονίας και μπορεί να κάνει ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια να αγκαλιάσουν και να αποδεχτούν τομές στην κοινωνική οργάνωση να συναντηθούν με μια σύγχρονη σοσιαλιστική προοπτική, να αποδεχτούν την αναγκαιότητα μιας σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής. Η κρίση, όπως και ο πόλεμος, μπορεί να αποτελέσει το μεγάλο επιταχυντή. Όμως, όλα αυτά απαιτούν πολιτική ηγεσία και κατεύθυνση των λαϊκών δυνάμεων. Χρειάζεται εκείνη η Αριστερά που θα να οργανώσει την αντίσταση, να εξασφαλίσει τη σωτηρία των λαϊκών τάξεων, παλέψει για την ανατροπή.
Εδώ, όμως, βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση. Σήμερα, η πολιτική, ιδεολογική και πολιτιστική κρίση της Αριστεράς αντικειμενικά ενισχύει τις αστικές δυνάμεις. Για πολύ καιρό η Αριστερά είχε βολευτεί σε μια υποτελή θέση μέσα στο πολιτικό σύστημα. Συνέβαλε σε κινήματα και αντιστάσεις σημαντικά, καθώς διεκδικούσε, εν μέσω μιας καπιταλιστικής αναπτυξιακής δυναμικής, τη διατήρηση κάποιων κατακτήσεων ή την αποτροπή τομών σε χώρους προνομιακούς όπως η νεολαία ή το δημόσιο. Οι αγώνες αυτοί άφησαν ένα κεκτημένο διεκδικητισμού και κινηματικής «παραβατικότητας», όμως δεν διεκδικούσαν τη συνολική αμφισβήτηση της στρατηγικής της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Η φιλοδοξία αυτής της αριστεράς περιοριζόταν στην αντίσταση σε πλευρές των αναδιαρθρώσεων, στην ιδεολογική κριτική και στη αναπαραγωγή του διακριτού εκλογικού στίγματος της αριστερής διαμαρτυρίας. Είτε στην εγκεφαλική αναδιατύπωση της επαναστατικής στρατηγικής από το ΚΚΕ, είτε στη σταδιακή απομάκρυνση του ΣΥΝ και αργότερα του ΣΥΡΙΖΑ από τον κυβερνητισμό (χωρίς όμως απογαλακτισμό από τον ευρωπαϊσμό), είτε στην αντικαπιταλιστική ρητορεία της επαναστατικής αριστεράς, η Αριστερά άφηνε τη στρατηγική γι’ αργότερα.
Αυτό εξηγεί γιατί η Αριστερά φαντάζει, παρ’ όλη την αγωνιστική εντιμότητά της, σε ορισμένες περιπτώσεις σχεδόν αφασική, μηρυκάζοντας συνθήματα και οριοθετήσεις που θα έλεγε και 10 χρόνια πριν. Αυτό εξηγεί γιατί σήμερα δεν βγαίνουν βιβλία όπως η «Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα» του Δημήτρη Μπάτση. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν ικανοί άνθρωποι. Είναι ότι η σημερινή Αριστερά δεν έχει την αυτοπεποίθηση να πει ότι μπορεί να προτείνει με ποιο τρόπο αυτή η χώρα μπορεί να οργανωθεί, να λειτουργήσει, να παράγει με μη καπιταλιστικό τρόπο, με πραγματική ευημερία και σεβασμό στο περιβάλλον, δεν έχει πραγματική εμπιστοσύνη ότι ο κόσμος της εργασίας και της γνώσης μπορεί πραγματικά να εξασφαλίσει την επιβίωση και το μέλλον του τόπου, στηριζόμενος στις δικές του δυνάμεις, δεν πιστεύει ότι μπορεί να ανασημασιοδοτήσει την αυθόρμητη διεκδίκηση εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας που βγαίνει στις κινητοποιήσεις σε ένα σχέδιο για τη ρήξη με τον ιμπεριαλισμό και τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Αυτό εξηγεί γιατί συχνά οι ορθές τοποθετήσεις υπέρ της εξόδου από το ευρώ παρουσιάζονται ως τεχνικές νομισματικές προτάσεις και όχι ως απαρχές ριζικών μετασχηματισμών, όπως και γιατί η παραμονή εντός του «ευρωπαϊκού δρόμου» νομιμοποιείται στο όνομα γενικών αντικαπιταλιστικών στόχων ή γιατί η επαναστατική τομή παραπέμπεται από το ΚΚΕ σε έναν... παράλληλο χωροχρόνο.
Όμως, ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος, αντίθετα μας πιέζει. Τα παράθυρα ευκαιρίας που δίνει η όξυνση της οικονομικής κρίσης, η τραγική πολιτική αδυναμία της κυβέρνησης, η αποτυχία ουσιαστικά μιας ολόκληρης πολιτικής τάξης που προσπάθησε να προσδέσει τις λαϊκές τάξεις, σε ένα ιστορικά αποτυχημένο πρότυπο ανάπτυξης, το βάθεμα των ρηγμάτων στις σχέσεις εκπροσώπησης και η διατήρηση στοιχείων εξεγερσιακής αυτοπεποίθησης δεν θα υπάρχουν εσαεί. Πάνω στον επιταχυνόμενο χρόνο της κρίσης και της εξέγερσης μπορεί να επικαθίσει ο αργός και βασανιστικός χρόνος της ήττας και της κοινωνικής ερήμωσης.
Ούτε έχουμε την πολυτέλεια απλώς να διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν τεράστιες κοινωνικές δυναμικές, όπως αυτές που φάνηκαν στις 19-20/10, αλλά αυτές απαιτούν μια άλλη πολιτική κατεύθυνση για να γίνουν νικηφόρες. Χρειαζόμαστε τα βήματα που θα ανοίγουν ένα άλλο τοπίο. Για να το πούμε διαφορετικά: χρειάζεται να μπορέσουμε να κάνουμε το βήμα από την αναγκαία αρνητικότητα της εργατικής αντίστασης και του ταξικού ανταγωνισμού στη αναγκαστικά διακυβευόμενη θετικότητα ενός συνολικού πολιτικού σχεδίου. Χρειάζεται να ξανασκεφτούμε με όρους ηγεμονίας και ιστορικού μπλοκ, δηλαδή να αναμετρηθούμε με το ερώτημα ποια κοινωνική συμμαχία μπορεί να ορίσει την προοπτική του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Για να δώσουμε μερικές άτσαλες ιστορικές αναλογίες, θα λέγαμε ότι όπως ακριβώς το 1909 οι δυναμικές μερίδες της αστικής τάξης απέσπασαν την ενεργητική συναίνεση των λαϊκών τάξεων σε ένα σχέδιο καπιταλιστικής ανάπτυξης, κρατικού εκσυγχρονισμού και εθνικής ολοκλήρωσης, ή στη διάρκεια της Κατοχής διαμορφώθηκε ένα ευρύτερο μπλοκ λαϊκών τάξεων που με την καθοδήγηση της κομμουνιστικής Αριστεράς διεκδίκησε να σφραγίσει την πορεία του τόπου μετά την ανοιχτή προδοσία της αστικής τάξης και των εκπροσώπων της, έτσι και σήμερα οι δυνάμεις της εργασίας καλούνται να αποτρέψουν το ενδεχόμενο της οριακής ιστορικής οπισθοδρόμησης στον οποίο οδηγούν τα πράγματα οι αστικές δυνάμεις.
Σίγουρα αυτό δεν είναι εύκολο. Απαιτεί τη συγκέντρωση πραγματικής γνώσης για την κοινωνία, απαιτεί νέες συλλογικές κοινωνικές δεξιότητες, χρειάζεται πρωτότυπες απαντήσεις. Όμως, μέσα από τους ίδιους τους αγώνες, μέσα από τη δράση σε πάρα πολλά μέτωπα υπάρχει πλήθος αγωνιστών που δεν έχει απλώς συνδικαλιστική ή κινηματική εμπειρία· γνωρίζει ταυτόχρονα πώς μπορούν κρίσιμοι τομείς να λειτουργήσουν με μη καπιταλιστικό τρόπο. Έχουμε ταυτόχρονα και ένα πεδίο να δοκιμαστούμε. Η συγκυρία της κρίσης και της αντίστασης αναγκαστικά θα παράγει και τους αντι-θεσμούς της λαϊκής αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης. Όλα αυτά δεν είναι μόνο όργανα πολιτικής παρέμβασης, μπορούν και οφείλουν να είναι πεδία μιας διαφορετικής κοινωνικής οργάνωσης και επανοικειοποίησης, χώρων, πόρων, μηχανισμών: λαϊκά συσσίτια, δωρεάν μαθήματα και πολιτιστικές δραστηριότητες στα σχολεία, λειτουργία νοσοκομείων και κέντρων υγείας χωρίς αντίτιμο, οργανωμένα συνεργεία επανασύνδεσης του ρεύματος, δίκτυα μη εμπορευματικών ανταλλαγών, όλα αυτά, μαζί με τις λαϊκές συνελεύσεις, τα σωματεία και τους συλλόγους, μπορούν, εάν γενικευτούν, να διαμορφώσουν όντως τα πρώτα σπέρματα μιας δυαδικής εξουσίας, της ανάδυσης, δηλαδή, νέων πολιτικών και κοινωνικών μορφών και όχι απλώς αντιστάσεων.
Σίγουρα, επίσης, όλα αυτά απαιτούν και την αναμέτρηση με το ερώτημα της επαναστατικής στρατηγικής και τακτικής. Η άρνηση του κυβερνητισμού ή των κοινοβουλευτικών αυταπατών, ή η υπενθύμιση ότι χωρίς τσάκισμα του κατασταλτικού μηχανισμού οι κατακτήσεις οποιασδήποτε εκδοχής εξουσίας των λαϊκών τάξεων θα είναι υπό διακινδύνευση, είναι απλώς οι αναγκαίες αφετηρίες, όχι οι πλήρεις απαντήσεις. Ούτε αρκεί η αναπαραγωγή μιας μυθολογίας της επαναστατικής μετάβασης ως «μεγάλης νύχτας» ή σύντομης εξέγερσης. Όχι γιατί η μετάβαση δεν θα είναι βίαιη, αλλά γιατί αποτελεί τραγική επίγνωση του κομμουνιστικού κινήματος ότι σε χώρες με σχετικά αναπτυγμένους πολιτικούς και κοινοβουλευτικούς θεσμούς, η διαδικασία μετάβασης θα είναι πολύ πιο σύνθετη και αντιφατική. Και γι’ αυτό το λόγο το ζήτημα δεν είναι να ξορκίζουμε προκαταβολικά κάθε ενδεχόμενο αναμέτρησης της Αριστεράς με την κυβερνητική εξουσία, αλλά πρωτίστως να σκεφτόμαστε με ποιο τρόπο παράλληλα θα οικοδομούμε όλο το φάσμα των αναγκαίων μορφών της λαϊκής αντι-εξουσίας, όλο το εύρος των αναγκαίων μορφών συλλογικής αυτοοργάνωσης, αυτοάμυνας και αυτοδιαχείρισης, που θα δώσουν τη δυνατότητα ακόμη και τέτοια ενδεχόμενα αντιφατικών κυβερνήσεων υπό την πίεση και τον εκβιασμό του λαϊκού κινήματος να λειτουργήσουν ως κρίσιμες αφετηρίες μιας διαδικασίας επαναστατικού μετασχηματισμού.
Όλα αυτά, όμως, δεν μπορούν να προχωρήσουν χωρίς πολιτικό νεύρο και ραχοκοκαλιά, απαιτούν τη συσπείρωση ενός ευρύτερου πολιτικού και κοινωνικού δυναμικού που να δουλέψει σκληρά με την επίγνωση ότι εντάσσεται σε ένα κοινό σχέδιο. Η σημερινή γεωμετρία της Αριστεράς, η σημερινή διάταξη των πόλων και των σχηματισμών της δεν αναλογεί ούτε στις πραγματικές διαχωριστικές γραμμές στο εσωτερικό της, ούτε στις δυνατότητες συνάντησης αγωνιστών με διαφορετική προέλευση γύρω από αυτή την αναζήτηση μιας σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής. Ούτε μπορεί να δώσει προοπτική σε όλους εκείνους τους αγωνιστές που δεν είχαν προηγούμενη ένταξη ή μπορεί να ήταν και στην επιρροή των αστικών κομμάτων και σήμερα ριζοσπαστικοποιούνται και αναζητούν ένα συνολικά διαφορετικό δρόμο και ένα πολιτικό χώρο που να μην είναι απλώς έκφραση μιας πολιτικής ευαισθησίας αλλά να διεκδικεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Γι’ αυτό είναι αναγκαία η απόρριψη της λογικής είτε της αυτόκεντρης κομματικής «λαϊκής συμμαχίας» είτε του αντιμνημονιακού μετώπου χωρίς αιχμές και στόχους, είτε του γενικόλογου αντικαπιταλιστικού βερμπαλισμού και σεχταρισμού.
Σε αυτό το φόντο, η στρατηγική του Αριστερού Μετώπου σε αντικαπιταλιστική και ανατρεπτική κατεύθυνση, στη βάση του αναγκαίου σήμερα προγράμματος πάλης (διαγραφή χρέους, έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ, εθνικοποιήσεις τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων, ριζική αναδιανομή εισοδήματος, κατοχύρωση πραγματικής εθνικής ανεξαρτησίας), δεν προκύπτει ούτε μόνο – ούτε κυρίως – από το τοπίο της Αριστεράς και τις όποιες ανακατατάξεις είναι σε εξέλιξη εκεί κύρια με τη μορφή καλοδεχούμενων ρήξεων με τον αριστερό ευρωπαϊσμό του ΣΥΝ και τον αριστερό σεχταρισμό του ΚΚΕ. Πρώτα και κύρια θέλει να ψηλαφίσει τη συνολικότερη πρόκληση που σκιαγραφήσαμε πιο πάνω, μέσα στη συνθήκη του λαϊκού ξεσηκωμού. Αναδύεται μέσα στην δυναμική των λαϊκών αγώνων, στην ανάγκη να οικοδομηθούν πρωτότυπες μορφές λαϊκής αυτοοργάνωσης, στην πρόκληση της συλλογικής επεξεργασίας ενός εναλλακτικού σχεδίου ανάπτυξης, μιας πραγματικής παραγωγικής ανασυγκρότησης σε σοσιαλιστική ανάπτυξη. Αφορά εξίσου το ξεδίπλωμα των αγώνων, την συνάρθρωση της λαϊκής συμμαχίας και την πολιτική συγκρότηση. Δεν σημαίνει «ενότητα» ούτε αλλαγή συσχετισμών, αλλά ανασύνθεση, ρήξη και νέα σύνθεση, συνάντηση όλου του πολιτικού και κοινωνικού δυναμικού που σήμερα μπορεί να αποτελέσει τη μαγιά ενός τέτοιου πολιτικού και κοινωνικού κινήματος για την ανατροπή της επίθεσης, τη διεκδίκηση της εξουσίας από τις λαϊκές δυνάμεις, την κατοχύρωση της ανεξαρτησίας, το άνοιγμα δρόμων κοινωνικού μετασχηματισμού. Η πρόκληση ενός σύγχρονου αριστερού αντικαπιταλιστικού μετώπου είναι η πρόκληση να ξαναγίνει η Αριστερά η ηγέτιδα δύναμη του "έθνους των εργαζομένων".
Ο χώρος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, ο χώρος της αριστεράς που δεν γοητεύτηκε από τις σειρήνες της εξουσίας, που επέμεινε στον επαναστατικό δρόμο σε χαλεπούς καιρούς, και που με το ενωτικό εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδειξε ότι μπορεί να κάνει τομές με τον εαυτό του, έχει σήμερα την ιστορική ευθύνη να πάρει τέτοιες πρωτοβουλίες.
ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ
Συμφωνία για κούρεμα του ελληνικού χρέους κατά 50% - ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΟΝΙΜΟΙ ΕΠΙΤΡΟΠΟΙ
Όπως αναφέρεται στο ανακοινωθέν των ηγετών...
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Γ. ΡΟΥΣΗ: ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ
Ο καθηγητής Ρούσης και αρθρογράφος παραχωρεί συνέντευξη στον "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ" με αφόρμή το βιβλίο του "Μαρξ, Μπακούνιν για το Σοσιαλιστικό κράτος".
Δείτε την συνέντευξη και είμαι σίγουρος ότι μόνο κέρδος θα έχετε όσοι θέλετε να εμπλουτίστε τους ιδεολογικούς προβληματισμούς σας.
Συνάντηση ΣΥΡΙΖΑ και Σοσιαλιστών του «Νέου Αγωνιστή»
Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 26/10 συνάντηση αντιπροσωπειών του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούμενη από τον Κώστα Αθανασίου, τον Δημήτρη Βίτσα και τον Αλέκο Φλαμπουράρη και της Σ.Ε. του Νέου Αγωνιστή, αποτελούμενη από τους Βασίλη...
ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ- ΣΥΝΕΔΙΑΖΕΙ Η Κ.Ε.Δ.Α. ΜΕ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
Αναλυτικά η ημερήσια διάταξη είναι:
ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΟΙ ΠΑΣΟΚΟΙ- ΕΝΩ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΝ ΔΕ ΦΕΥΓΟΥΝ- ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙ ΣΤΕΦΑΝΙ Η Τ.Ο ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗΣ
 |
| Απ. Βάσσιος |
Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011
ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΕΡΓΟ- Ο ΜΠΕΓΛΙΤΗΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ
Ηθοποιοί πέμπτης διαλογής, ούτε να υπκριθούν επαρκώς έναν ρόλο, αυτόν του σωτήρα δε μπορούν.
Δείτε τι είπε και αξιολογήστε τον...
ΧΑΛΚΙΔΗΣ: ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΩ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
ΠΑΣΟΚ-- Από δύο μεριές βάζουν τις εταιρείες στα σκουπίδια
ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΖΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ • ΕΙΠΑ-ΞΕΙΠΑ ΤΟ ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ.
Στα σκουπίδια δεν χωράει... κούρεμα. Νέους τρόπους για συμμετοχή ιδιωτών μελετά, σύμφωνα με πληροφορίες, ο υφυπουργός Εσωτερικών Πάρις Κουκουλόπουλος, εισηγούμενος σήμερα τον τρόπο με τον οποίο θα καταρτιστεί ο Φορέας Διαχείρισης Απορριμμάτων (ΦΟΣΔΑ) στην Αττική, την ίδια στιγμή που το Ελεγκτικό Συνέδριο κηρύσσει νόμιμη μια σύμβαση που είχε κρίνει προηγουμένως παράνομη για ανάθεση έργων σε ιδιώτες.
Με βάση τον «Καλλικράτη» αρμόδιος για τη...
«ΚΟΥΡΕΜΑ»: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΕ ΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΩΝ
ΑΡΘΡΟ: Μπορεί άραγε η Αριστερά να ξεφύγει από τον οικονομισμό;
(Κ. Καστοριάδης)
Έξοδος από το αδιέξοδο της κοινωνίας της ανάπτυξης σημαίνει, αναμφίβολα, εξεύρεση των δρόμων για τη δημιουργία ενός άλλου κόσμου, επιλεγμένης εγκράτειας και...
Βερναρδάκης: Αν δεν δηλώσει παρούσα η Αριστερά, θα το κάνει κάποιος άλλος
ΤΣΙΠΡΑΣ: ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΕΔΩ ...
Σκληρός και σαφής, αιχμηρός και επικοινωνιακός ο πρόεδρος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας σήμερα το πρωί στην εκπομπή του ΑΛΤΕΡ.
Είπε:
«Στη Γερμανία έχουν ακόμα...
ΕΦΕΡΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΟΙ ΠΙΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ- Η ΦΡΙΤΖΗΛΑ ΑΚΥΡΩΣΕ ΤΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ
Η δύναμη των πολιτών που εκφράστηκε στην διαδικτυακή κοινότητα μπόρεσε και έφερε αποτέλεσμα. Ένα ελπιδοφόρο αποτέλεσμα που δίνει δύναμη σε όλους όσοι αγωνίζονται με...
Εβδομήντα χρόνια μετά… μπροστά στη νέα κατοχή. Ο λαός λέει το ΟΧΙ!
Σήμερα, 70 χρόνια μετά, επιχειρείται η νέα υποδούλωση της Ελλάδας, ξανά από τους Γερμανούς και τους νέους «πρόθυμους» συμμάχους της. Τα αποτελέσματα ίδια με τότε… Κατοχή, πείνα και εξαθλίωση.
Σαν από πείσμα της...
ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ- ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ
Γ. ΣΤΑΘΑΚΗΣ: «Δεν κινδυνεύουν οι καταθέσεις στις τράπεζες»
Συνέντευξη στον ΓΙΑΝΝΗ ΛΥΒΙΑΚΗ
«Κρανίου τόπο» θα θυμίζει το 2012 η ελληνική κοινωνία. Την πρόβλεψη κάνει ο αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Γιώργος Σταθάκης. Παράλληλα σημειώνει ότι «το «κούρεμα» του ιδιωτικού αποκλειστικά χρέους έχει τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις και μικρές θετικές» και, πάντως, «δεν κάνει το χρέος βιώσιμο».
Επισημαίνει, ωστόσο, ότι οι καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες δεν κινδυνεύουν ενώ για την άποψη περί…
Επισημαίνει, ωστόσο, ότι οι καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες δεν κινδυνεύουν ενώ για την άποψη περί…
ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: Η φτώχεια έχει πολλά πρόσωπα…
Η ανεργία τον Ιούλη έφθασε τον Ιούλη το 16,5% πλήττοντας περισσότερο από 820.000 συνανθρώπους μας. Αν δε, λάβουμε υπ’ όψη μας πως μόνο τον Ιούλιο του....
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΤΗ ΣΥΡΟ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ - ΜΑΤΑΙΩΘΗΚΕ Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ
Οι δημόσιες και δημοτικές υπηρεσίες της...Σύρου συνεχίζουν την απεργία και τις καταλήψεις.
Ο δήμος και η Περιφέρεια τελούν υπό κατάληψη έπειτα από απόφαση των τοπικών συλλόγων. Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου, η Δ.Ο.Υ. το τελωνείο αλλά και οι δικαστικοί υπάλληλοι συνεχίζουν την απεργία τους, αρνούμενοι να δεχθούν όσα συμβαίνουν στη χώρα.
Πηγή: madata
Λόγω των εξαιρετικά ειδικών συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί εξ αιτίας των πολυήμερων καταλήψεων των κτηρίων της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου στην Ερμούπολη αλλά και του Δημαρχιακού Μεγάρου Σύρου – Ερμούπολης και της επακόλουθης διακοπής των εργασιών των υπηρεσιών, δεν καθίσταται δυνατή η προετοιμασία και η υλοποίηση της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου.
Συγκεκριμένα, είναι αδύνατη η προετοιμασία του χώρου της πλατείας Μιαούλη, όπου πραγματοποιείται η παρέλαση, ενώ επίσης αδύνατη είναι η κατάρτιση και η αποστολή του προγράμματος των εκδηλώσεων.
Για τους παραπάνω λόγους η προγραμματισμένη για την Παρασκευή 28 Οκτωβρίου παρέλαση στην Ερμούπολη, δεν θα πραγματοποιηθεί.
Όσες σχολικές μονάδες αλλά και φορείς επιθυμούν να αποτίσουν φόρο τιμής μέσω κατάθεσης στεφάνων, μπορούν να το πράξουν ορίζοντας δικές τους αντιπροσωπίες.
cycladitis.gr
ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΤΙΣ 5 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Τότε ήταν που ανανέωσαν το ραντεβού τους για την Αθήνα.Έτσι, στις 5 Νοεμβρίου, με κεντρικό σύνθημά τους "Περπατάμε προς την αξιοπρέπεια. Μαζί μπορούμε να φτάσουμε στην Ουτοπία", οι απανταχού αγανακτισμένοι της Ευρώπης αφού οργανωθούν θα δώσουν ραντεβού στη Νίκαια της Γαλλίας. Όπως γράφουν στην ιστοσελίδα τους www.marchtoathens.tk, αμέσως μετά τη Σύνοδο των G20, θα ξεκινήσουν την πορεία τους, θα συναντηθούν στο Μπάρι και θα αποπλεύσουν για την Πάτρα με τελικό προορισμό την ελληνική πρωτεύουσα.
Στο Μπάρι θα πάνε χωρισμένοι σε μικρές ομάδες 12-25 ατόμων, πεζοί και ποδηλάτες, ακολουθώντας παράλληλες διαδρομές με σκοπό να συναντήσουν στο δρόμο τους όσους περισσότερους ανθρώπους γίνεται.
"Σε κάθε χωριό από το οποίο θα περνάμε, θα οργανώνουμε συνελεύσεις, με σκοπό να παροτρύνουμε τους κατοίκους να μιλάνε για την πολιτική, να συζητούν μεταξύ τους και να αποφασίζουν οι ίδιοι για τις ζωές τους. Το μήνυμά μας είναι ένα μήνυμα ελπίδας και ενότητας", σημειώνουν χαρακτηριστικά.
"Θέλουμε να έρθουμε στη Ρώμη και στην Αθήνα και να φέρουμε ένα μήνυμα κατανόησης και ελπίδας. Πάνω απ 'όλα θέλουμε τη συμμετοχή στην παγκόσμια κοινότητα, το συντονισμό σε διεθνές επίπεδο, για την προετοιμασία κοινών σχεδίων, θέλουμε να αντιμετωπίσουμε μαζί τα προβλήματα και να δημιουργήσουμε μια δίκαιη κοινωνία για όλους", τονίζουν.
Το mail τους για όποιον ενδιαφέρεται είναι marchtoathens@gmail.com
news247.gr
ΕΚ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ: ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
μπροστά στα συμφέροντα των τοκογλύφων δανειστών.
Αυτοί που ψηφίσαν το πολυνομοσχέδιο πρέπει να σκεφτούν δυο και τρεις φορές τι έκαναν σ’ έναν λαό, που βιώνει συνθήκες κοινωνικής βαρβαρότητας.
Είμαστε υποχρεωμένοι να σταθούμε απέναντι σε κάθε περίπτωση σ’ αυτήν την πολιτική που δεν έχει μέλλον και πιστεύουμε ότι και όσοι την εκφράζουν δεν έχουν μέλλον.
Καλούμε τους εργαζόμενους να αγωνιστούν ενάντια σε αυτές τις πολιτικές της κοινωνικής εξαθλίωσης, τονίζοντας ότι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Αυτό αποδεικνύεται σε τοπικό επίπεδο με την επιτυχία που είχε ο αγώνας των εργαζόμενων του Δήμου Πέλλας με τη συμπαράσταση των τοπικών φορέων, αγώνας που ανάγκασε τη δημοτική αρχή να αλλάξει έστω και στο παρά πέντε την απόφασή της για τη λειτουργία του ΧΥΤΑ. Ο ΧΥΤΑ τελικά, μετά από τις καθοριστικές αγωνιστικές ενέργειες του σωματείου, θα λειτουργήσει προς όφελος της κοινωνίας με τις υπηρεσίες του Δήμου και όχι με ανάθεση σε ιδιώτη.
Τέλος, όσον αφορά την αντικατάσταση των καθαριστριών στα σχολεία (θέμα για το οποίο έγινε πολύς λόγος και συζητήθηκε και στο πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο), θέλουμε να τονίσουμε πως μας βρίσκει εντελώς αντίθετους αυτό που λέει η δημοτική αρχή ότι στο σύνολο των εργαζομένων με σύμβαση στα σχολεία αδίκησε μόνο τρία άτομα. Όταν θίγεται έστω και ένας εργαζόμενος, η αδικία δεν παύει να είναι αδικία κι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπιστούμε το δίκιο του. Και δεν είναι δίκαιο να στερείται η δουλειά από έναν άνθρωπο που την έχει ανάγκη, αυθαίρετα, για να δοθεί σε κάποιον άλλον της αρεσκείας του εργοδότη – δημοτικής αρχής.
Για δε τις κενές θέσεις εργασίας, σε φορείς όπως ο Δήμος, ζητάμε και αγωνιζόμαστε ώστε οι προσλήψεις να γίνονται με διαφάνεια, με εκ των προτέρων καθορισμένα αντικειμενικά κριτήρια και με την έκδοση σχετικής προκήρυξης, ώστε να ενημερώνονται όλοι οι ενδιαφερόμενοι.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΕΚΓ
Μία ώρα πίσω τα ρολόγια την Κυριακή
Η χειμερινή ώρα θα διαρκέσει μέχρι την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου του 2012.
ΟΛΜΕ: ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 28Η ΟΚΤΩΒΡΗ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 28Η ΟΚΤΩΒΡΗ 1940
Μαθητές και μαθήτριες,
Συνάδελφοι εκπαιδευτικοί,
Αγαπητοί γονείς,
Στις 28 του Οκτώβρη ο λαός μας γιορτάζει. Πριν από 71 χρόνια, μια μέρα σαν κι αυτή, οι εργάτες άφησαν τις δουλειές τους, οι έμποροι έκλεισαν τα μαγαζιά τους και οι αγρότες άφησαν τα χωράφια τους. Απειλούνταν η κυριαρχία μας, η ανεξαρτησία μας, η αξιοπρέπεια του λαού μας. Ο ιταλο-γερμανικός ιμπεριαλισμός, το μαύρο μπλοκ του φασισμού, επιτέθηκαν στη χώρα μας. Χωρίς κανέναν δισταγμό, όλος ο λαός μας είπε το «ΟΧΙ». Δεν θα περάσουν! Και τα νιάτα της πατρίδας μας βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Οι γυναίκες στις πόλεις και πρώτα απ’ όλα στα χωριά ανέλαβαν την τροφοδοσία. Όλος ο λαός σήκωσε το μπόι του. Κι όταν ο λαός μας ορθώνεται, λυγίζουν τα σίδερα.
Οι Ιταλοί φασίστες βρήκαν το μπελά τους:
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα σπίτια μας, που με ιδρώτα έχουμε χτίσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα χωράφια μας, που με αίμα τα έχουμε οργώσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε το βιός μας που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε».
«ΟΧΙ, δεν θα παραχωρήσουμε ούτε μια σπιθαμή από τα δικαιώματα μας, την ανεξαρτησία μας, την πατρίδα των γονιών μας».
Και νίκησε το δίκιο! Οι Ιταλικές μεραρχίες δεν πέρασαν! Χρειάστηκε να κατέβουν οι φασιστικές ορδές του Χίτλερ για να κάμψουν την ηρωική αντίσταση του λαού μας. Και παρά το ότι με φωτιά και σίδερο οι κατακτητές άρχισαν να ληστεύουν τη χώρα, παρά το ότι ο λαός πέθαινε από την πείνα, παρά το ότι οι επαγγελματίες πολιτικοί εγκατέλειψαν το λαό και λούφαξαν, ο λαός μας ξανασηκώθηκε. Οργανώθηκε στις πόλεις και στα χωριά και βγήκε στο βουνό. Η Εθνική Αντίσταση απλώθηκε σε όλη τη χώρα. Μαθητές και μαθήτριες, φοιτητές και φοιτήτριες, εργάτες και εργάτριες, αγρότες και αγρότισσες πήραν το όπλο.
Η ζωή των κατακτητών έγινε μαύρη. Δεν στέκονταν πουθενά. Το νέο για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου έκανε το γύρο του κόσμου. Ο ανυπότακτος λαός μας οργάνωσε την αντίσταση του. Έσωσε τον κόσμο από την πείνα. Έσωσε την αξιοπρέπεια μας. Με χιλιάδες θύματα. Με Καλάβρυτα, με Δίστομο, με δεκάδες ολοκαυτώματα. Και νίκησε! Τον έδιωξε τον κατακτητή, γράφοντας τις πιο φωτεινές σελίδες στην ιστορία του, την Εθνική Αντίσταση.
Η αγωνιστική στάση ζωής, η ανιδιοτέλεια και η αυτοθυσία εκείνων που επέλεξαν το δρόμο της προσφοράς και του κοινωνικού χρέους έδωσαν πολύτιμους καρπούς. Καταξίωσαν διαχρονικά πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά, έθεσαν ισχυρές βάσεις για την οικοδόμηση της ειρήνης, τη θεμελίωση της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης και την προαγωγή του πολιτισμού.
Σήμερα, 71 χρόνια μετά, στρεφόμαστε για μια ακόμα φορά στο παρελθόν για να αντλήσουμε θάρρος και δύναμη, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία. Γιατί η εφετινή επέτειος της 28ης του Οκτώβρη βρίσκει την Ελλάδα σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας.
Όπως και τότε έτσι και τώρα ο λαός μας, οι εργαζόμενοι, δεχόμαστε μια τεράστια επίθεση που αμφισβητεί τις κατακτήσεις μας, την κυριαρχία μας, τη δυνατότητα μας να χαράζουμε το μέλλον μας.
Η οικονομική κρίση που προκάλεσαν οι ισχυροί του χρήματος και οι πολιτικοί εκφραστές τους, για να κερδοσκοπήσουν ασύστολα σε βάρος των λαών του κόσμου, οδήγησε τη χώρα μας σε μεγάλη δοκιμασία.
Στο όνομα της κρίσης καταργούνται κατακτήσεις και δικαιώματα που χρειάστηκαν πολύχρονοι, σκληροί κοινωνικοί αγώνες για να διασφαλιστούν.
Με πρόσχημα την κρίση υπονομεύονται και διαλύονται βασικές κοινωνικές υπηρεσίες και δημόσια αγαθά, όπως η υγεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική ασφάλιση.
Την κρίση επικαλούνται οι κρατούντες στη χώρα μας και σε άλλες χώρες για να μειώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις και να οδηγήσουν εργαζομένους κάθε ηλικίας στην εργασιακή εφεδρεία, στην ανεργία και την υποαπασχόληση, και τις οικογένειές τους στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Για την αντιμετώπιση, τάχα, της κρίσης ξεπουλιέται εθνικός πλούτος, παραδίδονται στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο δημόσιες υπηρεσίες, υποβαθμίζεται και εγκαταλείπεται το περιβάλλον.
Και το πιο σημαντικό: Στο βωμό της κρίσης περιορίζεται ασφυκτικά η δημοκρατία, συρρικνώνεται η εθνική κυριαρχία και δίνεται το δικαίωμα σε όργανα και μηχανισμούς της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας πλουτοκρατίας να διαφεντεύουν τη ζωή μας.
Όταν ετοιμάζεται για μας και τα παιδιά μας ένα εφιαλτικό μέλλον, μέσα από τη διόγκωση της ανεργίας, τις ιδιωτικοποιήσεις και την υποβάθμιση της ζωής μας, τότε πρέπει να αντιδράσουμε. Να αναλογιστούμε την ευθύνη που έχουμε, ιδίως εμείς οι μεγαλύτεροι, να μην παραδώσουμε στην επόμενη γενιά μια κοινωνία χειρότερη από αυτή που παραλάβαμε.
Πρέπει να ξανασηκωθούμε! Ήδη οι εργαζόμενοι δίνουν μια ηρωική μάχη. Δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε να σβήσει το γέλιο από τα πρόσωπα των παιδιών μας. Δεν είναι δυνατόν να μετατραπούμε σε έναν λαό χωρίς μέλλον. Πρέπει να βγούμε όλοι έξω. Όσο δύσκολο κι αν φαίνεται πρέπει να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Να πούμε ξανά ΟΧΙ! Δεν θα περάσουν.
Κάθε γενιά και κάθε εποχή καλείται να διακηρύξει και να υπερασπιστεί τα δικά της «ΟΧΙ». Εμείς σήμερα καλούμαστε να πούμε «ΟΧΙ» στην εξαθλίωση, στην εκποίηση του εθνικού πλούτου, στην ιδιωτικοποίηση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών, στην καταρράκωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, στην κατάργηση των εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων. Να πούμε «ΟΧΙ» σε κάθε πολιτική που στηρίζει εκμεταλλευτικές σχέσεις και άνομα συμφέροντα.
"Ο αγώνας δεν θα είναι εύκολος, μα το έπαθλό του αξίζει κάθε θυσία. Και το έπαθλο αυτό θα είναι μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της".
Το μήνυμα αυτό απευθύνεται και στην Ελλάδα του σήμερα. Φωτίζει το δρόμο για μια Νέα Ελλάδα, ανεξάρτητη, δημοκρατική και αυτάρκη, μια Ελλάδα της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης της προόδου και της ευημερίας.
Το ΔΣ της ΟΛΜΕ
Αθήνα, 24/10/11
Η ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας:
"Σχετικά με ανακοινώσεις της ΟΛΜΕ ενόψει του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου Ξεκινούν αύριο οι εκδηλώσεις για τον εορτασμό της Εθνικής Επετείου της 28ης Οκτωβρίου. Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων με αφορμή ανακοινώσεις που κάνουν λόγο για σχεδιασμένες ενέργειες με στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων, καλεί όλους να επιδείξουν το δέοντα σεβασμό στον εορτασμού της Επετείου. Είναι αταλάντευτη η εμπιστοσύνη στους Έλληνες εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές που θα αποτίσουν φόρο τιμής στη μνήμη εκείνων που θυσίασαν τα πάντα για τη σωτηρία της πατρίδας, προτάσσοντας το εθνικό «εμείς» και όχι το προσωπικό, κομματικό ή συντεχνιακό «εγώ».
Σε αυτήν τη μεγάλη κρίση, σε αυτές τις δραματικές στιγμές η εκπαιδευτική κοινότητα καλείται από την ιστορία συμβολικά και ουσιαστικά να δώσει και πάλι το παράδειγμα συμμετοχής στην ανόρθωση της χώρας που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Το πράττει και αυτό είναι η ελπίδα. Η συνδικαλιστική ηγεσία των καθηγητών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης επιδιώκει και προαναγγέλλει ενέργειες που αποσκοπούν στη δημιουργία τηλεοπτικών εντυπώσεων και μόνο. Η ιστορία πρέπει να είναι σεβαστή από όλους και η απόδοση τιμής δεν μπορεί να γίνεται θέαμα για τις κάμερες και παιχνίδι για το μικροκομματικό ανταγωνισμό."
Π. Κουρουμπλής: «Συνεργασία με την Αριστερά για κυβέρνηση ελπίδας»
Η παρουσία του βουλευτή κ. Παναγιώτη Κουρουμπλή σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, την Πέμπτη, στο Αγρίνιο, όπου θα μιλήσει ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ. Τσίπρας, ενίσχυσε τα σενάρια περί συνεργασίας τους. Την ίδια ώρα,....
πάντως, ο 60χρονος βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας , που από το 1996 εκλέγεται με το ΠΑΣΟΚ και τον περασμένο Ιούνιο δεν ψήφισε το μεσοπρόθεσμο και ανεξαρτητοποιήθηκε, τόνισε μιλώντας στο “Βήμα” ότι «εγώ με άλλους συντρόφους που προερχόμαστε από το ΠΑΣΟΚ προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια πολιτική πρωτοβουλία που να βρει κοινό τόπο με δυνάμεις της κεντροαριστεράς, όπως με τη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλες δυνάμεις ώστε να δημιουργήσουμε μια πατριωτική αριστερά που στόχο δεν θα έχει την αυτάρκεια των ενισχυμένων ποσοστών, αλλά να δώσει μια εναλλακτική πατριωτική κυβερνητική πρόταση ελπίδας στην κοινωνία και τη νεολαία».
Όταν τον ρωτήσαμε αν θεωρεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει στην κεντροαριστερά, απάντησε: «Βλέπω μεταλλαγή σε ό,τι αφορά παλιές απορριπτικές θέσεις του. Βλέπω ότι υπάρχει θετική διεργασία στο χώρο αυτό, που πλέον αναδεικνύει προτάσεις και διεκδικεί κυβερνητικές ευθύνες. Αυτή η στάση είναι χρήσιμη και για το σύστημα, γιατί με την αμφισβήτηση το ταρακουνά, ενώ παράλληλα με τις προτάσεις δίνει προοπτική στον κόσμο». Μάλιστα, υπογράμμισε: «Δεν είμαι υπέρ μιας αριστεράς που πετά “πέτρες” αλλά μιας αριστεράς που να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες».
Όπως εξηγεί, του ζήτησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ να παραστεί στην εκδήλωση στο Αγρίνιο. «Δέχτηκα και θα απευθύνω χαιρετισμό, όπως θα έκανα αν μου το ζητούσε και ο Φώτης Κουβέλης. Δεν είναι αυτοσκοπός μου το ζήτημα της πολιτικής επιβίωσης. Το ζητούμενο είναι να δώσουμε στην κοινωνία που οδηγείται στην παραίτηση, μια νέα ελπίδα και να εμπνεύσουμε τη νεολαία ώστε να βγει από το τριπάκι της παραίτησης και να ακολουθήσει το δρόμο της διεκδίκησης».
Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι ο κ. Κουρουμπλής θα μετέχει σε μια ακόμα εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, στις 9 Νοεμβρίου, στα Πετράλωνα, στην Αθήνα. Ωστόσο, επιμένει ότι όποιος κι αν τον καλέσει θα πάει, αν και διευκρινίζει ότι «δεν θα πήγαινα σε εκδήλωση της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και του ΠΑΣΟΚ». Εμφανίζεται οργισμένος με την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση και υπογραμμίζει ότι « είναι απαράδεκτο ο πρωθυπουργός να μην έχει ενημερώσει τη Βουλή για τους όρους της διαπραγμάτευσης στις Βρυξέλλες, αλλά και ανεπίτρεπτο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μην έχει ζητήσει εδώ και μέρες να συνεδριάσει η Ολομέλεια στη Βουλή για αυτό το θέμα. Και οι δυο, Παπανδρέου και Σαμαράς, είναι πολύ λίγοι απέναντι στις ιστορικές ευθύνες τους».
Πάντως, ο κ. Κουρουμπλής προαναγγέλλει ότι την ερχόμενη Τετάρτη θα γίνει συνάντηση στελεχών που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ αλλά διαφωνούν με την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση, για να συγκροτήσουν μια πολιτική κίνηση, με διακήρυξη βασικών αρχών και ζητούμενο «ένα «πολιτικό υποκείμενο με μαχητικότητα και έμπνευση που να στείλει μήνυμα αισιοδοξίας στην κοινωνία και να προβάλλει εναλλακτική οραματική και ρεαλιστική πρόταση διεξόδου για τη χώρα». Όπως σημειώνει, «γίνονται συζητήσεις με τον Νίκο Κοτζιά, το Άρμα Πολιτών του Γ. Δημαρά, τους Ελεύθερους Πολίτες του κ. Β. Οικονόμου και Μ. Γιομπαζολιά, με στελέχη από το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ όπως ο κ. Αντ. Κοτσακάς, με τον Αλέξη Μητρόπουλο και άλλους ώστε ως πόλος πια συγκροτημένος και με μια διακήρυξη αρχών να προτείνει κοινό προγραμματικό τόπο με τα κόμματα της Αριστεράς, όπως την Δημοκρατική Αριστερά, τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλες μικρότερα σχήματα ».
tovima.gr
VIDEO: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ:ΑΓΡΙΟ ΓΙΟΥΧΑΪΣΜΑ ΣΕ ΜΠΕΓΛΙΤΗ,ΜΑΓΚΡΙΩΤΗ
Δέκτες αποδοκιμασιών έγιναν για άλλη μια φορά αξιωματούχοι της κυβέρνησης και των τοπικών αρχών από τους παρευρισκόμενους στον ναό του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη...
στο πλαίσιο της δοξολογίας που γίνεται αυτή τη στιγμή, ανήμερα της εορτής του πολιούχου αγίου.
Ανάμεσα στους συγκεντρωμένους έξω από το προάυλιο της εκκλησίας βρίσκονται οι Αγανακτισμένοι καθώς και το Σωματείο Εργαζομένων στις Κοινωνικές Δομές, μέλη του οποίου φώναζαν συνθήματα υπερ της υπηρεσίας "Βοήθεια στο σπίτι" που πρόκειται να καταργηθεί στο πλαίσιο της λιτότητας που επιβάλεται συνολικά στις δομές κοινωνικής πρόνοιας.
Οι παρευρισκόμενοι στον ναό αποδοκίμασαν έντονα τον δήμαρχο Γ. Μπουτάρη και τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γ. Μαγκριώτη όταν εμφανίστηκαν φωνάζοντας " έξω οι κλέφτες από την πόλη". Ακόμα πιο έντονες ήταν οι αποδοκιμασίες άμα τη εμφανίση του υπουργού Εθ. Άμυνας, Πάνου Μπεγλίτη.
alterthess.gr
ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΥΣΦΕΤΙ ΤΟΥ ΜΠΟΛΑΡΗ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ
Πήρα χτες ηλεκτρονική ενημέρωση από τον υφυπουργό Μπόλαρη σχετικά με τα πειραματικά σχολεία που ιδρύονται στη χώρα μας. Όλο χαρά και περηφάνεια έλεγε ότι το δημοτικό Σερρών, της ιδιαίτερης πατρίδας του δηλαδή, εντάχθηκε στο νέο θεσμό, και το διαφήμιζε ο άνθρωπος. Καλά έκανε. Έκανε ένα ρουσφέτι στο νομό του όπως κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του. Και είναι προφανές ότι τώρα που "μυρίζουν" εκλογές...
Αιτήσεις για τα πρώτα 833 αγροτεμάχια για ενοικίαση. Μέχρι τέλος του έτους θα είναι διαθέσιμα περίπου 1.216.499 στρέμματα υποστηρίζει το ΥπΑΑΤ
Ενίσχυση των συνεταιρισμών - μείωση γραφειοκρατίας, ζητά η Επιτροπή Γεωργίας του ευρωκοινοβουλίου από την νέα ΚΑΠ
ΕΡΧΕΤΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΥΜΑ ΕΦΕΔΡΕΙΑΣ
Ο στόχος του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης είναι μία στις τρεις υπηρεσίες να καταργηθεί. Ετσι με... ψύχραιμους υπολογισμούς αναμένεται να κοπούν τουλάχιστον 10.000 οργανικές μονάδες σε όλο το Δημόσιο (αφού συνολικά υπολογίζονται σε 30.000), ενώ «αόρατο» είναι το μέλλον χιλιάδων υπαλλήλων που υπηρετούν σε αυτές.
Ολα αυτά με φόντο τις τεταμένες σχέσεις του Δημήτρη Ρέππα και του Γιάννη Ραγκούση, οι οποίοι συναγωνίζονται στη σπουδή να εκδώσουν εγκυκλίους ή προπαρασκευαστικά σημειώματα για την εφεδρεία, αφού αμέσως μόλις ψηφίστηκε το πολυνομοσχέδιο και πριν καν δημοσιευτεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ώστε να έχει και τυπικά ισχύ, ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης απέστειλε εγκύκλιο σε κάθε δημόσια υπηρεσία με την εντολή μέσα σε δύο εργάσιμες ημέρες και πάντως όχι αργότερα από τις 31 Οκτωβρίου να του έχουν δώσει «ραπόρτο» με τα πλήρη και αναλυτικά στοιχεία όλων των υπηρεσιακών μονάδων του δημόσιου τομέα ξεχωριστά ανά οργανωτικό επίπεδο. Δηλαδή: οι Γενικές Διευθύνσεις, οι Διευθύνσεις, οι Υποδιευθύνσεις, τα Τμήματα, αυτοτελή ή όχι, καθώς και τα αυτοτελή Γραφεία των υπουργείων, των Γενικών Γραμματειών, των Ανεξάρτητων Αρχών, των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων των ΟΤΑ, καθώς και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου.
Με βάση τις συντεταγμένες που θα δώσει αυτός ο αναλυτικός χάρτης θα περιοριστεί το Δημόσιο κατά το ένα τρίτο, γεγονός που θα σημάνει δεύτερο κύμα εφεδρείας για τους υπαλλήλους που υπηρετούν σε μονάδες που θα καταργηθούν ή θα συμπτυχθούν με άλλες, αλλά και μετακινήσεις υπαλλήλων από μία υπηρεσία σε άλλη με βάση τη λογική του πλεονάζοντος προσωπικού. Η κατάργηση των υπηρεσιών θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην καλύτερη περίπτωση σε ανακατατάξεις προσωπικού και χιλιάδες μετακινήσεις υπηλλήλων από τη μία υπηρεσία στην άλλη και στη χειρότερη στην προαναγγελθείσα απόλυση που περιλαμβάνει η εφεδρεία.
Στην εγκύκλιο τονίζονται δύο πράγματα: αφενός η σπουδαιότητα του ζητήματος, καθώς «η μεταρρυθμιστική και εκσυγχρονιστική τομή στην οργάνωση και λειτουργία του κράτους αποτελεί προτεραιότητα» για την κυβέρνηση και αφετέρου το «πιεστικό χρονοδιάγραμμα» που απαιτεί οι δράσεις να πραγματοποιηθούν «το ταχύτερο δυνατόν» όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά και πάντως όχι αργότερα από το τέλος του μήνα (31 Οκτωβρίου) δηλαδή σε έξι ημέρες, από τις οποίες οι τρεις είναι αργίες... Υπεύθυνοι για να συντονίσουν όλες αυτές τις ενέργειες ορίζονται οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων, των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων για τους Δήμους και τις Περιφέρειες και οι πρόεδροι των Ανεξάρτητων Αρχών.
Τέλος, σύμφωνα με το υπουργείο Διοικητικής Μεταρύθμισης, οι εγκύκλιοι για την εφαρμογή των διατάξεων του πολυνομοσχεδίου θα έχουν εκδοθεί μέχρι την προσεχή Δευτέρα και σε κάθε περίπτωση τα θέματα αυτά θα ρυθμιστούν συνολικά, αποστροφή που ερμηνεύεται και ως αιχμή για τον υπουργό Υποδομών κ. Γ. Ραγκούση, ο οποίος από προχθές έχει ζητήσει με επιστολή του ενημερωτικό σημείωμα από 14 φορείς, τους οποίους εποπτεύει, σχετικά με την εφεδρεία, προκειμένου να προχωρήσει σε προγραμματισμό για το προσωπικό τους.
Μεταξύ των εγκυκλίων που αναμένεται να εκδοθούν θα ρυθμιστεί επίσης η εφαρμογή των διατάξεων για το νέο βαθμολόγιο και την κατάταξη των ήδη υπηρετούντων υπαλλήλων στους νέους βαθμούς, την κατάργηση των κενών θέσεων κ.ά.
Της ΕΛΕΝΗΣ ΔΕΛΒΙΝΩΤΗ enet.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)